Sözleşmelerimiz yok. Ne aldattığını ne de aldattığımı düşünüyoruz. Ne sen benimsin ne de sen benim. Ama gözlerimiz doluyor sebepsiz; bir fincan kahveyi yudumlarken. Özlem bize eşlik ediyor. Birbirimize ait olmamanın hafifliğinde, aşkın ağırlığı eziyor yüreklerimizi…

“Seni Seviyorum” demedik birbirimize… Duymaya hiç ihtiyaç duymadık ki… Sen benim “aşk” tarifim oldun giderken bile…
Ben seni aradım vuslatın olmadığı her dokunuşta, bedende, adı aşk konmuş tüm kayboluşlarda. Sen kabını bulamayan sevdam oldun. Ruhumun kabı olmuş bedenimin ötesinde, özümü yaratan yaradanın siluetinde.

Gözlerim uzaklara dalıp gittiğinde, yalnızlığım her defasında tokat gibi yüzüme indiğinde gökyüzüne bakıp sende olan sensizliği tattım her hücremde, soluğumda, seninle hızlanan kalbimin atışlarında… Sen, sensizliğin ta kendisiydin.

Burada “sen” dediğimi, eli kolu bacağı olan beden sanacaklar… Burada sen dediğim, boşlukta bir bulut, duman olan tanımsız aşk… Suni kıskançlıkların altında ezilen aşk parodilerinin sahnesinde, prangalarla süslenmiş boğulmakta olan sevdalıların dünyasında kim anlayacak beni? Ben aşka aşık oldum. Ben sana aşık oldum. Aşkın en saf haline, aşkın kendisine…

Senin altın tabaklara, makyajlanmış bedenlere, dekorlara ihtiyacın yok. Hepimizin üzerinde, içinde olduğumuz hava gibi özgürce dolaşırken, seni kaba doldurmaya çalıştıkça kaçıranlara inat yaşamaya çalışıyorum seni… Ey aşk… Hava gibi, su gibi, ekmek gibi avucumda, yanı başımda…
Bebelere hayat veren, sebepsiz gülücükleri insanların yüzüne getiren sen, ne kadar çok anlatılmaya çalışıldın. Kitaplara sığmadı, ansiklopediler yazıldı üzerine.. Sözlüklerin bile var. Sen boşlukta süzülürken tüm asaletinle, seni cümlelere taşımaya çalıştı nice şairler, yazarlar, besteciler… Sen, onlara “siz ne yapıyorsunuz” dercesine gülümsedin. Sen en saf, en yalın halinle ortalıkta dolaşırken, sana yüzlerce sıfat, tarif oturttular. Sıyrıldın, içlerinden geçtin gittin. Seni, dağların tepesinde, yüreklerinin en derinlerinde aramak zorunda kalanlar tüm bedenlerini sarmana rağmen göremediler seni… Seni sandıkları yansımalarını tutmak için imzalar attılar. Kurallar silsilesi yarattılar “On Emir”den güçlü… “Başkasına bakmayacaksın”, “istediğimde yanımda olacaksın”, “beni mutlu edeceksin”, “sevdiğini göstereceksin”… Karşılığında ben de seni seviyor olacağım. Sana aşık olacağım… Senin sonsuzluğunda, senin özünde, anlamsızlığın boşluğunu yarattılar.

Hava soğuk… Yakalarını kaldırdığım pardesüm rüzgarı kesmiyor. Elimde sigaram, gözümün önünde dumanı… Deniz, uçsuz bucaksız uzanıyor sahildeki bu fenerin önünde… Sırtım fenerin soğukluğu kadar, senin sıcaklığını hissediyor. Sen her yerdesin biliyorum. Soluduğum havada, içtiğim suda, ensesini kaşıdığım sokak köpeğinin gözlerinde… Sen, “ben”sin… Sen, evrenin kendisisin… Ey aşk, sen varoluşun ta kendisisin…

Birkaç bin kilometre ötesinde iki basamaklı yaşına yeni giren oğlan çocuğu, annesinin ona öğrettiği ve ondan istediği gibi tüm metanetiyle, boyundan büyük kürekle önündeki çukura ilk toprağı attı. Birkaç gün önce hasta yatağında, anlamını bilmediği cihazlara bağlanmış elleriyle başını okşamaya çalışan annesi, bu kez bir kutunun içinde, ayaklarının dibindeydi. Annesi ona hep gülümsüyordu ama odanın önünde beklerken duyduğu seslerden annesinin acı çektiğini biliyordu. Yüzünde hiçbir mimik oluşturmadan kapının dibinde gözünden süzülen yaşlar, bu kez ellerinde küreğin ağırlığını hissederken süzülüyordu. Uzun zamandır annesi, yatakta ayaklarını gıdıklayarak onu uyandırmamış, ballı ekmeğini hazırlayıp okula göndermemişti. Babası ise hep neşesizdi. Bir daha ballı ekmeği yiyemeyeceğini biliyordu. Saçlarını da okşamayacaktı, önündeki kutunun içinden çıkıp gelmeyeceğini o kadar iyi anlamıştı ki… Babasına sarıldığında annesine verdiği sözü tutamadığı için üzüldü. Çok geçti. Hıçkırıklara boğularak, bağıra bağıra ağlamaya başlamıştı artık…

Kapının kilidi açılıp dairesine girdiğinde önce bir boşluk rüzgarı esti. İlk adımlarındaki ayak sesleri, boşlukta yankılandı. Eşyalar gitmişti. Salon boştu. Saatlerce seviştikleri koltuğun durduğu yerde, koltuğun ayak izlerinden başka bir şey yoktu. Mumlarla donatıp, peçeteleri özenle katladığı akşam yemeklerinin; nutellanın döküldüğü, sevdiği adamın parmağından burnuna çikolata bulaştırıldığı sabah kahvaltılarına ev sahipliği yapan masanın yerindeyse içinde birkaç parça eşyanın bulunduğu bir koli vardı. Yatak odasına yürüdü. Koridordan geçerken bir zamanlar odalar arasında gidip gelirken bile karşılaştıklarında yaşadığı kucaklaşmaları hissetti. Yatak odası neredeyse olduğu gibi duruyordu. Gardırobun kapısını açtığında, özenle ütüleyip astığı erkeğinin gömleklerinin yerinde bir tek beyaz gömlek asılıydı. Erkeği, onun bedenini o beyaz göleğin üzerinden severdi. Bazı geceler üzerinde sadece o beyaz erkek gömleğiyle kocasını karşılardı. Kocası, beyaz erkek gömleği içindeki kadının beyaz bir kuğuya benzediğini kulaklarına fısıldarken bedenini teslim ettiği geceler artık bitmişti. Zoraki gülümsemelerle, sessizliğin gücünü artırdığı, kardeş gibi yaşanan ayların ardından gitti adam… Çaresizlik içinde ve erkeğinin cesaretsizliği karşısında ayrılmayı ilk dile getiren o olmuş olsa da, yatağa oturduğunda, artık sevdiğinin kokusu silinmeye başlayan yastığı kucağına aldığında, tüm anılarını yeniden yaşayıp, kaybettiği aşkın, beyaz atlı prensinin sıcaklığının boşluğuna sarılıyordu. ..

Taksiden inen kaba adamın ardından gaza basarken kapıları kilitledi. Yeni yolcu almayacaktı. İnsanların tavırları, eline geçecek üçbeş kuruş için özel müşterileirn kapılarını açması içini yakıyordu. Birkaç yıl önce kaybettiği işi, sonra açtığı tekstil atölyesinin batışı, şimdi kullandığı taksiye gelişi… Yediremiyordu, nasıl olduğunu anlamadan sürüklenmişti. İçinde olmadığı kararların, hiç tanımadığı tanışmayacağı insanların kaderini çizdiğini hissetti. Bir piyon gibi… Ekonomik krizler çıkıyordu, savaşlar başlıyordu, açılımlar geliyordu… Onun derdi onunla gurur duyan ailesinin güvenini boşa çıkartmamak olmuştu oysa… Ufak oğlunun istediği oyuncağı aldığında, kaısına bir bileklik taktığında, büyük kızının yeni ayakkabılarını aldığında dünyalar onun oluyordu. O da bir işçi ailesinin çocuğuydu. Çocuklarının neler hissettiğini biliyordu. Babasını çok daha iyi anlıyordu. Artık çocuklarının istediklerini almak bir yana, faturaları ödeyemez olmuştu. Çocuklarını kolejde okutmak hayalleri kurarken, günlük yevmiyeyi çıkartmanın endişesine geçiş yordu yüreğini… Hele taksiye binen varlıklı ailelerin konuşmalarına, dert diye dile getirdiklerine kulak verdikçe inceden bir kıskançlık, kızgınlık, serzeniş hisseder olmuştu. En son dün gece karısı yatakta ona sımsıkı sarılıp, erkeğim dediğinde yüreğinde bir şeyler kopmuştu. Dikiz aynasında gözlerine baktığında kırmızılaştıklarını, yaşla dolduğunu gördü. Gaza abandı… Bodoslama korkuluklara giderken, akşam babasını bekleyen ufaklığı düşünüp aynı şiddetle frene bastı.
Mart ayının bir Pazar gününde, baharı umutla bekleyenlerdenim. Güneşin sıcaklığını özledim. Doğanın, kuşların, insanların başlarını kaldırmaya başlayacağı, bahar aylarını… Yaşamın, hatta her günün mevsimleri var. Yazdan ilkbahara, sonbahardan kışa geçişler…

Haftalardır Internet’te yazışıyorlar. Saatlerce sohbet edip, hayatı aşkı konuşuyorlar. İşe gittiğinde, eve geldiğinde onu mutlu eden tek şey yeni ve tanımadığı adamın online olduğunu görmek. Birbirlerinin dünyalarını harflerle paylaşmaya başladıklarından bu yana yalnız olmadığını hissediyor. Bugün başka bir şehirde, ekranın karşısında sevmeye başladığı adama ilk kez sarılacak. Otobüste gece boyunca hiç uyumadı. En sevdiği şarkıları kulaklığında dinleyip, hayaller kurdu. İlk buluşma anını hayal etti. Defalarca, yeni yeni senaryolarla… Yıllardır, yalnız olduğuna, olacağına inanmıştı. Aşkın olmadığına, insanların yalancı olduğuna, kimsenin onu anlamadığına.. Şimdi kocaman bir umut vardı içinde. Delilik yapmak istedi, ona öğretilenlerin tam tersi, kıpkırmızı güller aldı otobüsten iner inmez. Hayatla savaşını, iş yerindeki çabalamasını, sabahları öten alarmın sesini , korkularının, endişelerinin üzerini örten adama giden kilometreler bitmiyordu ki sonunda bitti. Buluşma noktasına geldiğinde, ayakta onu kucağında kıpkırmızı güllerle bekleyen adamı gördüğünde, nabzı damarlarını zorlayacak kadar hızlandı. Kalbinin sesi, şehrin sesini örttü. Ellerindeki gülleri gördüklerinde gülümsediler. Konuşmadan, kocaman sarıldılar. Yüzünü, ilk kez dokunduğu, ama yıllardır tanıyormuş gibi hissettiği adamın boynuna gömdüğünde, içine çektiği aşkın, huzurun, mutluluğun kokusuydu. Gözlerini hiç açmak istemedi… Sonsuzluk o anda başladı.

Adının okunmasını bekledikçe soluğu daha bir kesilir oldu. Ortaokula başlayana kadar, konuşmasının zor olduğunu , tıpta çok az örneğinin olduğunu söylediler. Bir sabah ilk kelimeleri duyulduğunda ailesi sevinçten çıldıracak hale gelmişti. Geceleri köylerinin sokaklarını hiç görmedi, sokağa çıkılmazdı. Bazı geceler silah sesleri duyar, annesi yine yağmur yağacak gök gürlemeye başladı derdi. Gök gürlemesini, silah sesleri bildi… Ya da tam tersi. Köylerini bırakıp şehre döndüklerinde akvaryumdan çıkan bir balıktan farkı yoktu. Abisi ise yoktu yeni şehirde. Bir gece gök gürültüsü alıp gitmişti ağabeyini… Sıra arkadaşlarının konuştukları dili bile tam anlamıyordu. Ailesi liseyi bitirip işe gireceğini, iyi işi olacağını söyledi durdu. O üniversiteye gitti. Hem de avukat, doktor, mühendis olmak için değil… Yıllarca içinden söylediği şarkılarını insanlarla paylaşmak için konservatuara gitti. Birinciliği bırakmadı. Ondan beklenmeyenleri defalarca yaptı. Sıska bedenine, kıyafetlerine, konuşmasına bakarak ona hep yapamayacaklarını söyleyenlere inat yapamayacaklarını yaptı. Bugün yüzlerce insanın alkışları arasında, ona hep dışardan gözlerle bakan, anlamaktan uzak insanların önünde… Sahneye çıktığında eline verdikleri plakete, alkışlara sevinmedi, duygulanmadı. En ön sırada oturan, gecelerini paylaşan, konuşamadığı yıllarda ona ninniler, masallar okuyan köylü annesinin ağlamaklı ama gurulu gözleri, aldığı gerçek ödül oldu.

Yaşamımdaki insanlardan sadece birkaç tanesinin hikayesi bu Pazar sabahı odama geldi. Baharı bekleyen benim geçmişimden kesitleri canlandırdı. Çayımı, sigaramı alıp, gökyüzünü seyrettim. Puslu, buğulu bir Mart sabahında, bulutların ardından kalan bana ışığını ulaştıramayan Güneş ile sohbet ettim. Er ya da geç aramızdaki bulutlar çekilecek, engelsizce tenimde dolaşacak. Mevsimler akıp geçecek… Doğadan, hayatımdan, hayatımdakilerden… Her bir mevsim ayrı ayrı yaşanacak, bir diğerini unutmadan ve yeniden her birinin sırasıyla geleceğini bilerek…

Yüreğinin sesini duyuyorum, arayışını biliyorum. Bedenimi, ruhumu sonuna kadar açtım. Ruhum benim liderim. Yaşamın hesap defterini kapatıp, izlemek yerine yaşamaya başladığın an neler hissedeceğini hissetmek, benim varoluşumun ta kendisi..

Bazen yerde oturacağız, bazen masada karşılıkı yemek yiyeceğiz, bazen sen tek bir koltukta oturacak ben dört duvarın içinde dolanacağım… İstediğin zaman çıkıp gitmekte serbestsin. Ama burada olduğun sürece beni dinlemek, kendinle yüzleşmek, benim sınırlarımda olmak zorundasın. Seni bağlamıyorum. Tehdit de etmiyorum. Tam tersine sana bir anahtar sunuyorum. Testere filmindeki hayat yönetmeni değilim.

Burası yırtık ruhlar dikim atölyesi. Ben uydurdum. ?Benimle ne ilgisi var?? diyemezsin. Ruhundaki yırtıkların farkında değil misin? Korkuların, sıkışmışlıkların, sıkılmışlıkların, arayışın, hırsın, endişelerin, mutluluk peşindeki koşturmacan, yıllarının tükenişiyle gelen panik seni buraya getirdi. Beni nasıl istiyorsan öyle hayal etmekte özgürsün. Dişleri dökülmüş, yüzü buruş buruş, elinde sigarası bir ihtiyar, nur yüzlü beyaz sakallı bir dede, kaslı kuvvetli bir adam, nasıl istersen öyle düşün. Siyah, beyaz, kızıl… Ben hepsiyim, hepimiz de senin yansımaların.

Sokakta yürürken görebilirsin yırtık ruhları. Parça parça, bütünden uzak, her yanı başka bir yana uçuşan ruhlar…

Peki sana ne sunacağım? İkramlarım olacak elbette. Kötü bir evsahibi değilim. Gerçekten bazen çok acımasız olacağım. Kimi zaman beraber oturup güleceğiz, ağlayacağız, kavga edeceğiz… Hepsi senin için.. Senin için olan da benim için… Senden istediğim ise hiç değilse benim odamda sözde yaşamını dışarıda bırakman. Hepsinden önemlisi maskelerini bırakman. Çünkü senin ne olduğunla ilgilenmiyorum, senin nerden geldiğini biliyorum. Sana öğretilenleri, sana verilenleri değil sende olanı biliyorum. Neyi aradığını da… Sana sadece gerçeği vaat ediyorum. Bunu da hap şekline getirip vermeyeceğim sana. Bu bir yalan olur. Benim ruhları diktiğim gibi, sen de cümleleri dikecek, biraraya getirecek kendin bulacaksın. Ben sana eşlik edeceğim.

Seni mutlu edeceğini vaat eden, hayatı sana püf noktalarıyla anlatacağını söyleyen kim bilir kaç kitap okudun, kaç film seyrettin. Belki benimle de tam iki kez karşılaştın. İki ayrı kitapta. Onlar bugüne bizi hazırlayandı. Şimdi gerçekten tanışıyoruz. Beni belki sevimli çocuk, belki hiperaktif, belki bir başka yırtık ruh, belki de bambaşka bir şey olarak tanıdın. Şimdi çırılçıplak bu odada yalnızız.

Yaşadığını zannediyorsan, yaşadığını sandığın yalanın da gerçekliğini arıyorsun. Sonuçsuz bir tırmalayış. Her defasında duvara toslayacağın, aynı hayatı tekrar tekrar yaşayacağın, döngüden çıkamayacağın adına ?hayat? dedikleri bir yolculuk seninkisi. Bunlar sana anlamsız geliyorsa, şimdi git.

Hala okuyorsun… Okuyorsan da hakkını ver, benimleyken sadece benimle ol. Şu anda bile işin, sevgilin, derslerin, heveslerin, geçmişin ya da geleceğin aklına gelip dağılıyorsundur. Hayır. Benimleyken sadece benimle ol. Ben sana bir hazine vaat ediyorum. Senin hazineni…

Seni üzenleri, korkutanları, aşkı, sevgiyi, seksi… Hatta seks bile şu ana kadar aslında bedenlerin sürtünmesinin ötesine geçemedi. Kulaklarını aç… Biliyor musun bir kez bile gerçekten orgazm olmadın. Kadın ya da erkek. Fark etmez. Üreme organında çıkan sıvıları, birkaç kasılmayı seks sandın. Yaşama dair ne varsa, sana ve bana dair ne varsa sayfalarca konuşacağız.

Tanışma faslını uzatmak istemiyorum. Zaten yolculuğumuz boyunca defalarca birbirimizi keşfedeceğiz.

Yalnız hep susma olur mu? Konuş benimle. Çelişki sanacağın birçok şey olacak. Hem ben de senden çok şey öğreneceğim diyorum ya. Şimdi de diyeceksin ki sen ile ben aynıysak, neyi beraber öğreneceğiz? Unuttun mu yırtık ruhlarız. Sen bir yana giderken ben de bir yana gittim. Ben bir şeyler topladım, sen bir şeyler topladın. Şimdi birleştireceğiz. Ağacın kökü bir yerde, dalları dört bir yana uzanıyor.
Işık da hep bu kadar olacak. Aydınlık değil. Saç tellerimize kadar birbirimizi görmek zorunda değiliz. Gölgede kalmayı da severim… Mumları seviyorum… Mumlar bize eşlik edecek. Biraz eğilirsen başının üzerindeki mumları yakacağım.

İki koltuğumuzun arasına bir de sehpa koyayım. İstediğin zaman ayaklarını uzatabilirsin. İstediğin zaman da kalkıp odanın içinde istediğin yere geçebilirsin. Ben seni her şeyinle, olduğun gibi seviyorum. Seni sevmem için yerine getirmen gereken koşullar yok: Seni koşulsuz seviyorum. Seni severken de kendimi, özü seviyorum. Belki de sevgi dediğimiz, ?sen ve ben? in ta kendisi. Yaradılışın kendisi.
Ne fiziğin, ne yaptıkların, ne ünvanların, hiçbiri umurumda değil. Kiralık katil bile olabilirsin, ya da kötü ya da iyi biri. Kötü ne ki? İyi ne ki? Bunu çok sordular değil mi? Değişik de cevapları vardı. Bu soruyu felsefe yapmanın bir parçası sandılar. Ölüm gibi…

Unutma… Bilge, öğreten adam, ukala değilim. Senin yansımanım. Bana ne dersen, kendine de söylemiş olacaksın. Beni sevdiğinde kendini sevecek, bana kızdığında kendine kızacaksın. Sokakta da hep aynıydı bunu göremedin. Görmen de istenmeyendi zaten.

Politika da yapacağız, eğleneceğiz de… Futbol bile konuşacağı, modayı, kozmetiği unutmadım. Bize eşlik eden başkaları olacak. Misafirler ağırlayacağız odamızda. Birileri gelip gidecek. Karşımıza oturtacağız konuşacağız, soracağız. Sıkıcı bir adam değilim Sen odadan çıktığın zamanlar ben de sokağa çıkacağım. Belki sokakta da karşılaşacağız. Ama karşılaştığımızı bilemeyeceğiz. Karşılaşanlar da sen ile ben olmayacak, sen ve ben sandıklarımız olacak.

Dur sana bir bardak vereyim. Bu senin bardağın. İçine ne doldurmak istiyorsan doldur. Burada sistem dışardaki gibi çalışmıyor. Şarap, su, meyve suyu, ayran, ya da hiç içmediğin bir şey… Hayal et. Dolsun…
2012 marduk diyorlar ya.. Marduk değil o… Neotik bilimi duydun mu? Başka bir devrim o. Bekliyorum ben de.. Bunları da konuşacağız… Sınırımız yok. Sohbetimiz bizi nereye götürürse… Sadece diyorum ki bu sohbet senin bildiklerine benzemeyecek.

Arada bir de beraber çıkacağız dışarıya… Sana göstermek istediklerim var. Yanıbaşında olup görmediğin o kadar çok şey var ki.. Sen de şaşıracaksın. Ben hala şaşırıyorum.
Hoşgeldin… istersen başlamadan sen bir soluklan. Kapat kitabı… Ben, sen her geldiğinde burada olacağım. Ben sadece nerede olacağımızı seçeceğim.

Gittikten sonra bir daha gelmesen de ben burada olacağım. Eninde sonunda yine karşılaşacağız. Bu sayfalarda olmazsa senin de çok iyi bildiğin yerde buluşacağız. Biliyorum ki, paylaştıkça daha uzun kalacaksın burada… Sen olsan da olmasan da buradayım… Duymak istesen de istemesen de anlatıyorum. Odamız küçük, özellikle küçük olsun istedim.

Ha bu arada söylememe gerek var mı bilmiyorum ama konuştuklaırmız sır olarak kalacak. Bana anlattıkların bu odada kalacak. Kustukların, içini açtığında döktüklerin, bastırdıkların burada açığa çıkacak ve burada kalacak. Her açığa çıktığında içinden bir şeyler; yırtık ruhlar biraz daha dikilmiş olacak.
Hadi şimdi git. Gitmeni ben istiyorum. Her geldiğinde burada olacağım ama ne kadar kalacağımızı belirleyen ben olacağım.

Seninle tanıştığım için gerçekten memnunum. Sohbete devam etmek için de sabırsızlanıyorum. Ama şimdi yalnız kalmak istiyorum. Sen duramayıp devam edecek olsan da, okudukların, duydukların ben geldikten sonra söylenmiş olacak. Sen her geldiğinde, benim burada olma halim, senin bildiğin, öğrendiğin gibi değil…

Şimdi izninle mumları söndüreceğim.

Şimdi kitap yayınlanmadan önce, son kez, kitabın benim için özet bölümlerinden birini paylaşıyorum. Dün görsel medyadan kısa bir röportaj için verdiğim yanıtta da söylediğim gibi bu kitap sadece İstanbul değil, sadece kendini arayan bir şehir insanının hikayesi değil, şehrin içindeki farklı yaşamlardan kesitlerin yansıması değil, sadece satırlardan ibaret değil… Ne olduğunun cevabını okuyanlar tek tek kendileri verecekler… Muhtemelen de birkaç yüzbin ayrı cevap olacak

Yolculuğumda çok keyifli dostlarım oldu, yaptıkları işlerle enerji bulduğum, yıllardır hayranlıkla izlediğim, onların haberleri olmadan enerjilerini paylaştığım isimlerin desteğini yanımda buldum.

Şimdi çok az kaldı.  Aralık ayına kadar gerçekten bebeğime dönüşen işi hakkıyla bitirebilmek adına bir sessizlik dönemi başlıyor. E-postalarınıza yanıtlarım geç gelirse anlayışınızı bekliyorum. Bazılarınızla Muammer Yanmaz?ın İstanbul için fotoğraf çekimlerinde buluşacağız.

Paylaştığım bölümlerde çok fazla tapaj hatası olduğu biliyorum. İmla hataları da var. Nedenini bir kez daha söylüyorum. Yazdığımı edit etmeden, hızla akarken düşüncelerimi kesmeden kağıda döktüğüm haliyle paylaşmayı seviyorum. Kitaba girdiklerinde zaten düzeltilmiş olacaklar.

1998?te başlayan, Sen ve Ben ile güçlenen, Yaşam Atölyesi ve Dekod ile fizikselleşen beraberliğimiz kalabalıklaşarak, güçlenerek devam edecek. Bu bir maraton… Soluk aldığının farkında olan, duyarlılığıını koruyan, kendini ve kendisiyle birlikte çevresini değiştirmeye gücü olanların birlikte koştuğu bir maraton…

Bölüm 31

…………………………..    Senin kadar yalnız, senin kadar yüklü, senin kadar zengin… Yaşananların çokluğunun zenginliği. İnsana ait duyguların doldurduğu çuvallar dolusu bir hazinenin sahibiyiz. Seninle bu kaçıncı konuşmamız, bu kaçıncı kavgamız. Sen beni diniyorsun ben de seni. Neyi değiştirebiliyoruz? Aksaray?da karın tokluğuna peşkeş çekilen genç kızlarınkini mi? Varoş semtlerden üç kuruş için erkeklere mutluluk masajı yapan kadınların mı? Sabah sen uyurken gündüzün hazırlıklarını yapanların mı? Elinde renkli keyif haplarıyla mutluluk arayan liselileri mi? Yeni arazi için kesilen, kesilirken çığlıklarını evrene bırakan ormanların mı? Gecenin bir vakti hastanede parası olmadığı için sürünenlerin mi? Aldatılanların mı? Taşınamadığı için senin depreminde kesin yıkılacak olan yerlerde yaşamak zorunda olanların mı? Söylesene.. Kimin? Sen kimin geleceği için, ben kimin geleceği için gerçekten ne yapıyoruz? Bıraktığım birkaç satırın yaratacağı mucizelere inandım. Deniz yıldızı hikayesine inandım.

Susuyorsun, ağırlığınla susuyorsun, bilgeliğinle konuşmuyorsun. Gösteriyorsun. Diyorsun bana sen bunları sayarken vapurun arkasında martılara simit atarak mutlu olanlar da sende yaşıyor. Sen bir gözkırpmanla Haliç?in kıyısında simit yemeyi, Sarıyer?de yarım ekmek balığı eşsiz kılıyorsun. En dar sokaklarında, geçmişin tüm getirdiklerini görmek isteyenlere, görebildiği kadar gösteriyorsun. Olduğun yerde, dürüstçe, herşeyinle açık duruyorsun. Hayatı, yaşamı, şehrin yaşamında kutsuyorsun. Olması gerekene, tercih edilene müdahale etmiyorsun. Evrenin işine karışmıyorsun. Her ?ben?in, her insanın insanın yarattığına ve yarattıklarının sonucuna saygı duyuyorsun. Etiket koymadan. O, şu, bu demeden.

Bense yine korkak düşünüyorum. Kabullenmekten kaçarak, başka bir şeyin peşinde gidiyorum. Kendimi temizlemeden, dünyayı, seni temizleyebileceğimi sanıyorum. İçimde bir bütün olamadan, bütüne laf ediyorum. Her acıda benim dışımdaki her şeyi suçlayıp Tanrı?ya kızıp, hatta sana küsüp kendimi acıya boğup örtüyorum. Korkularımı, beceriksizliğimi, tembelliğimi, egolarımın bencilliğini, çocuk olmaya özlemimi, her duvara çarptığımda ağlamamı, ama sanki bunların tam tersini oynadığımı.

Ve şimdi vazgeçmek, kaçmak için bahanem var. O öldüğü için bahanem var. Hayır… Bu kez ağlak olmayacağım. Onun öldüğü bu işi, onlarca insanın umut bağladığı bu hayali yarım bırakmayacağım. Yapmak yerine yapmaya çalışanlarla yürümek yerine, düşünceyi eylemle yaşatanların yolundayım. Sonu mu ne olacak? Yarını, bilinmezi neden merak ediyorsun ki? 

Kahvemi beklerken kendi hapishaneme kendi isteğimle giriyorum. Bu gece günboyu süren huzursuzluğum, dün, geçen gün patlamayı bekleyen huysuzluğum sahne alacak. Ne yaparsam yapayım yetmiyorum, yetemiyorum. Yalnızlığımın gerçekliğini kabullenmeyi kaldıramıyorum. Tüm çabalarım bir yerde çuvalıyor. O zaman önce bir nedensiz sıkıntı, sonra biraz bulantı, uyku hali, kendimi bırakma isteği. Kendimi yetersiz, işe yaramaz hissettiğim, parmağımı kaldıracak halimin bile kalmadığı, her şeye karamsar baktığım, bir gün gerçekleşen ölümümü yaşamı en fena halinde sekteye vuracak şekilde yorumlama halim.

Fiziksel yansımaları midemde başlıyor. Şişkinlik, iştahsızlık,… Sigarayı ben değil, sigara beni içiyor. Hızlı çıkışlar, inişler, birkaç dakika her şey pozitif, sonra negatif,… Tüm pozitif öğretiler, kişisel gelişim kitapları, seminerler, kutsal kitapların huzuru yerini Nietzche?ye bırakıyor.

Budala… Budalasın sen… Aklın yolundan şaşıp kalbine saptığın an zayıf insana dönüşüyorsun. Öleceksin. Bir böcek gibi ölüp gideceksin. Zavallılığını sevgiyle başkaları için birşeyler yapmaya çalışarak, izler bırakmak için çabalayarak örtmeye çalışıyorsun. Varolanı, gerçekliğini yadsıyorsun. Sahte evrenler, gezegencikler yaratıp onlara inanıp gün dolduruyorsun.

Hepiniz susun… Hepiniz… Her şey… İçeri girip demir parmaklığımı kapatıyorum, kendi hücremde kendimle bırakın. Sessizliğime saygı duyun. Susun…

Nefesimi sayıyorum… Burnumdan karnıma dolan hava… Yaşıyorum… Hayattayım… Boyutlardan birindeyim. Hangisi bilmiyorum. Ya her şeyim, ya da hiçbir şeyim…Yalnızlığımı kabullenişimde huzur buluyorum… Ölümü kabullendiğimde huzur buluyorum… He rşeyin gelip geçici olduğunu, her şeyin olduğundan başka çok şey olduğunu akıp geçtiğini hissederek, nehrin tam ortasında suyun akıp geçtiğini, hayatın bu nehir, benim de nehrin ortasındaki kayada oturup şu an nefes alan olduğumu yaşadığımda huzur buluyorum.

Kayadan kendimi suya bırakıp, bu kez de suyla yol almaktan, dizime değen balıktan, kolumu çizen ağaç dalından, ayağımı çarptığım taştan huzur buluyorum. Nehrin yatağı kıvrılırken çarptığım duvardan, suyun yavaş yavaş bedenimi kaydırarak beni tekrar akışına almasından huzur buluyorum.

Sembollerle inşa ve ifşa edilen hayatın içinde yüzüyorum. Bir kadının teninde dolaşırken, nehrin içinde yüzüyorum. Zeynep ile öpüşürken yüzüyorum. Galata?dan Karaköy?e inerken yüzüyorum… Tinerci Adem ile, Agop Dayday ile, travesti Osman ile, Alexandra Teyze ile, imam Abdullah ile, Kürt Reşo ile, zaafım Şebnem ile, Karadenizli imparator Sedat ile aşklarını her şeye rağmen yaşayan Ozan ve Batu ile, aldatmanın anlamsızlığında yüzen Metin ve Neslihan ile yüzüyorum… Sen de onların hayatlarını benimle birlikte yaşıyorsun… Nehrin içinde sürüklenirken, kimisi ayağıma değen balık, kimisi kolumu çizen ağaç dalı, kimisi nehrin yatağındaki dev kaya… Su akıyor, yaşam devam ediyor.

Hepimiz nehrin yatağında nehrin yatağı İstanbul?da…İstanbul kapsayan küme… İstanbul havada, suda… Sembollerin dünyasında sen bulacaksın benim İstanbulumun neyi anlattığını… Harflerimin yetmediği yerde, Muammer?in karelerine bak. Durma elindeki sayfaların sonuna git karelere bak. Orada ara beni, orada ara İstanbul?u orada ara seni…

Közde pişen Türk kahvesinin kokusu parmaklıklarımın kilidini açıyor. Köpüklerindeki sözde nazar baloncuklarını sayıyor. Beş, altı, biri patladı… Köpük dudaklarımdan damağıma geçiyor, dilim köpükten aldığı keyfi bedenime yayıyor. Matrix fimindeki biftek sahnesi aklıma geliyor. Sana bakıp gülümsüyorum….

14

Odamın sınırlarında, kendi imparatorluğumda kendimle… İstanbul?un, yaşamın temposunda özel anlara, lükse dönüşen kendimle kalma anları… Yazıyorum, uzanıyorum, gözlerimi tavana dikiyorum, istediğim gibi her yerimi kaşıyorum, okuyorum, televiyona göz atıyorum, sürekli olan tek şey müzik… Müzik ve yaşam. Ritm.. Dans… Müzik… Her notanın ruhu, her ruhun karşılığını bulduğu ruhlar topluluğu…. Müzik sihir gibi… Aniden ağlatır, değiştirirsin yerine gelen kendini kahraman hissettirir, bir başkası aşık aratır.

Kapı çalıyor aniden, Zeynep karşımda… Konuşmadan sarılıyoruz, sevişiyoruz… Dudaklarımı ısırıyor, elleri tenimde süzülüyor. Omzunda dudaklarımla dans ediyorum. Ayakta yüzyüze, sırt sırta dans ediyoruz. Tenlerimiz dans ediyor. Elektrik yayıldıkça içimizdeki ilkellik açığa çıkıyor. Üreme, zevk alma dürtüleri… Masumiyet yerini şevke bırakırken sertleşiyoruz. Dokunuşlarımız daha sert, öpüşmemiz daha sert,… Nefesini kulağımda hissederken, nefesimi kulağına boşaltıyorum. Duvarla aramda, duvarla arasındayım… Çıplaklığımız bizi esir alıyor. Sevgişme, sevişmeye dönüyor.

Üzerindekileri çıkartma anında titriyorum. Çıplak tenlerin ilk buluşma anları… Sıcaklık, elektrik çarpmaları,.. Sakın öpüşmeyi kesme. Tenini tenimde hissederken öpüşmek bizi bütün yapıyor. Döngünün tam içinde, sahibiyiz. Sen ve benden başka aramıza giren hiçbir şey yok. Zaman durdu. Bedeninle değil ruhunla sevişiyorum.. Ruhumda defalarca boşalıyorum beden geriden geliyor. Fiziksel boşaldığın an her şey dinecek, seks bu değil. .Sevişmemiz bu değil. Ruhlarımızın sevişmesine bedenlerimiz eşlik ederken süre yok, skor yok. Sonsuzluk var. Ruhumun sevişemediği kimseyle sevişmedim.

İçinde olmak daha çok sarılmak. Sevdiğini kulağına fısıldarken, derinliğinde yok olmak. Daha sıkı sarılırken, daha derinde… Sımsıkı sarılırken, üreme organlarında, değil kalbinde içinde kayma hissi, boşluğa düşme hissi uyandıran kalbinden, tüm hücrelerinden taşan enerji. Sadece etle sevişen anlamaz bunun ne demek olduğunu.

İçgüdülerimizi izleyip hayvanca birbirimizi becerirken, aşkı paylaşmak. Zeynep, seni seviyorum. Yatak alt komşuyu rahatsız edebilecek kadar sarsılırken, sevdiğini söylemek. İkisini bir arada yaşayabilmenin değerini bilecek kadar yaşadım. Bu çarpıntıyı hissetmedikçe bir kadınla yatağa girmedim. Bu yüzden hiç genelev maceram yok. Para karşılığı yapılan seks ne ifade edebilir beş dakikada gelen anlamsız hazdan başka. Kadın bedeni nasıl bir sıvısal boşalma aracı olarak görülebilir ki… Ya da erkek bedeni… Bunu tek başınayken daha da iyi yaparsın, karşı cinse ihtiyacın yok. Aşksız, sevgisiz seks olmaz, sekssiz de aşk, sevgi.

Sevişmenin temposu yükselirken, odadaki müzik de değişiyor. Türünün, ritminin önemi yok. Ritmi, ritmimde. Gözlerimiz kilitlendi. İçindeki tüm şiddetim, sertliğim, devinimlerim, gözlerinde cevap buluyor. Bedenlerimiz, ruhlarımız sevişirken gözlerimizle de sevişiyoruz.

Ölmekte olan bir insanın tam yanıbaşında durup onu dinledin mi hiç? Ölmek üzere olan bir insanın kaleminden çıkan son satırları okudun mu hiç?

Son satırlarımı sana yazıyorum, son satırlarımı seninle son kez paylaşıyorum, son kez sana ulaştığım bu anda ben çoktan o hiç bilmediğimiz, hep konuştuğumuz, korkarak ya da merakla yada umutsuzca beklediğimiz yerde olacağım. Son kez yerimden kalkmadan önce kelimelerimde cimri davranarak sana yazıyorum. Bu anın hiç gelmeyeceğini yaşayıp, bir gün geleceğini anladığım an ilk majör depresyon sürecimi başlatmıştım. Şimdi bakıyorum da gereksizmiş. Hiç de öyle korkulacak bir durum yok. Hatta sonsuz bir huzur var. Kendi isteğimle ya da ecelimle farketmez. Geçiş bir biçimde olacak. Uykuya dalmak gibi. Zaten isteyerek ölmüyor muyuz? Yaşımın önemi yok. Genç ya da yaşlı. Anlamı yok zaman hesabının, zaten zamanın kendisi bir yanılsama… 80 yaşında olup hayatının neredeyse tamamını ölü gibi yaşamışlardan da olabilirdim.

Benim için üzülme, ağlama, sıkılma.. Üzülme çünkü mutsuz değilim, mutsuz olmayacağım. Kötü birşey  olmadığını anlıyorum. Yarın sabah sen kalkıp hayatın girdabına girdiğinde, ben hiçbir şeyin farkında olmayacağım. En zoru şu an. Hesaplaşmalar bitmiyor. Pişmanlıklar, keşkeler, içimde kalanlar, bunlar zor. Bir an önce bitsin. Bu hesap defter içimi acıtıyor.

Sevdiğim kadını bırakıyorum az sonra… Yanıma sinmiş, ses etmeden bana bakan kuyruğunu sıkıştırmış ayağımı yalayan köpeğimi bırakıyorum… Sigaramı, bardağimı, şarabımı, eşyalarımı her şeyimi bırakıyorum. Uğrunda gecelerimi verdiğim, sevdiklerimle duvarlarını boyadığım evimi bırakıyorum. Duvara çivilenmiş sözde başarılarımın belgelerini bırakıyorum. Hiçbiri benim değilmiş ki şimdi anlıyorum. Bunları yazarken basit bir insan gibi ağlıyorum. Şu an gerçekten kaybedeğim hiçbir şeyim yok. :Her şey beni kaybediyor… Giden benim. Gerçek hiçbir şey. Hiçbir şeyin gerçek sahibi değiliz kendimizden başka sanırız. Kendimizin bile değiliz. Beden kayıp gidiyor sen tutamıyorsun. Çok mu karamsarım, çok mu içini karartıyorum? Tam tersini yapıyorum. Ben boyut değiştiriken, bir kez daha seni uykundan uyandırmaya çalışıyorum. Uyanmayacağını bile bile…

Yaşamak o kadar güzel ki.. O kadar güzel. O kadar güzel ki… O kadar güzel.. Neden gidiyorsun o zaman deme. Yaşayamayacağımı anladığım için gidiyorum. Ben beceremedim belki sen becerirsin diye seninle konuşuyorum.

Kaseti başa sarsam farklı yaşar mıydım sanmıyorum. Bu saat geldiğinde söylemek çok kolay. Yaşlı birinin ah şimdi genç olsaydım demesi kadar gereksiz. Genç olsan yine aynısını yapacaktın. Hep şu olsun, bu olsun, şu geçsin o bitsin, bunu da atlatalım… Sonra bir bakıyorsun ki bu saate gelmişsin.

Bu saate geldiğim şu anda bu acımı azaltan şey yeniden yaşamaya karar versem, yeni bir kredim olsa aynı şeyleri yine yaşayacağımı biliyor olmak. Pişmanlıklar nafile, deneyim denen şey de aynı şeyleri tekrar etmekten başka bir şey değil. Mutluluk dediğin de sen üretmedikçe, sen yaratmadıkça sahip olamayacağın, asla yaşamayacağın, dışardan bekledikçe asla hissedemeyeceğin, hissedeceğini sandığın şey.

 Akıllanmadan, derslerimi almadan. Yaşamak dediğin şey sadece yaşamak. Etiketler, anlamlar, içi boş büyük hedefler olmadan gerçekten yaşamak. O kadar yalın, o kadar sade, o kadar da basit. Yaşamak dediğin şey nefes almak, anda olmak, bedeninde olduğunu fark etmek. Farkındalik…Şu anda benim için bunları söylemek o kadar kolay, o kadar fark edilmiş. Senin içinse okurken aynı anlamları verecek, yerinden kalktığında mıknatıslar diyarında ordan oraya sürüklenmeye devam edecek, bu mektubu unutacaksın. Düşünerek yaşamaya çalışacağın için yaşayamayacaksın, düşünmediğin anların yaşadığın anlar olduğunu, her nefesinin yaşamın kendisi olduğunu anlayamayacaksın. Anladığın anlarda duymamazlıktan gelecek, bir şeylerle dolduracaksın.

Yarın sabah kahve fincanım ne yapacak, kimler ondan kahve içmeye başlayacak..Masama kimler oturacak? Kıyafetlerim ne olacak? Sevdiğim ne yapacak? Fotoğrafıma bakıp ağlayacak, cansız bedenime son bir kez sarılacak, beni uğurlayacak. Sonra mıknatıslar diyarına geri dönecek. Ağlayacak, geceleri beni özleyecek. Sonra yılda bir kez ziyaret edeceği yeni evime gelmeye başlayacak. İstediğinde de yanıma gelecek. Ecel ya da kendi tercihin ikisi de aynı kapıda…

Dönüşü olmayan bir noktadayım. Günahlarım, dibine kadar battığım günahlarım, çelişkilerim, kendime itiraf etmekten korktuğum sapkınlıklarım, yalnızlığım, çocukluklarım, benim yarattığım duygularım, hepsi benimle geliyor. İçimde olanlar benimle geliyor, dışardaki her şey burda kalıyor. El değiştiriyor.

Bitti… Hepsi bitti. Korkularım, yarın sabah için taşıdığım endişelerim, gelecek yılımı şekillendirme çabalarım… Hepsi bitti. Tüy kadar haififmişler. Hatta yokmuşlar. Ben yaratmışım. Gerçek olan tek şey yaşamanın kendisiymiş. Katıksızca yaşamak.

Uçaktan paraşütle atladığında aşağı doğru boşlukta sürüklenirken yaşadığın boşlukmuş yaşamak. Varlığınla yol almakmış… Yaratmaya, anlamlandırmaya çalışmadan…

Dünya, evren o kadar güzel, o kadar kusursuz… Ormanı yakıp, yıkıp, yok edip, üzerine şehirleri kurduğun andaki tek gerçek o ilk açtığın arsa.. Üzerindeki her şey ıvır zıvır, senin yarttıkların… Bizim için de aynısı. Arsa senin özün. Duyguların, hırsların, öfkelerin, korkuların, endişelerin, heveslerin, ruhunu doldurduğun ıvır zıvır şehir objeleri…

Şehrin içindeki çiçeği, asfaltın kenarındaki uğur böceğini, … Sevdiğinin kaşının, gözünün, insanca ıvır zıvırının ardındaki özünü, salt onu… Sana aldıklarını, verdiklerini, sağladıklarını değil saf sevgiyi… Bunları gördüğün anlar yaşadığın anlar… Ben bunu şimdi anlıyorum. Benim için artık geç. Senin için henüz değil. Yaşamanın, dünyanın, evrenin taşıdığı pozitif enerjiyi, kusursuzluğu, bütünlüğünü anlaman için geç değil.

Ben gidiyorum. Tatildeyken yeniden işe gitmeye başlamamak için zamanı sayarsın ve her bir saat çok değerli yaşanır. Sevgilinin koynundaki her dakika sayılı gelir, bitmesini istemezsin, saniyeyi bile saymaya başlarsın… Ben de kalan saatlerimi sayıyorum. Ben eceli beklemeyeceğim: Ecel kapıya geliyor. Taksiden indiği an geldiğinde beni burda bulamayacak. Canı sıkılmış, yolunu uzatmış, bana geleceği zamanı unutmuş olsa bile gelmeyi hatırlayıp geldiğinde beni bulamayacak. Şu anda kalan her saatim çok güzel.

Çocukluğum, annem, öğretmenim, ilk aşkım, gençliğim, ilk otomobilim, babam, kadınlarım, tek kadınım, zorluk sandığım sorluklarım, çıkmaz sandığım sokaklarım,.. Film şeridi deikleri buysa çok matah bir şey değil. Son bir kez daha tüm başımdan geçmişliklere sahip çıkma bencilliğinden başka bir şey değil. Anılarımızı sahiplenmek adında sonbir işlem adına. Onlar benim, benim, hepsi benim,.. Bok senin… Hiçbir şey senin olmadı. Her şeyin senin olmasını istediğin, her el attığın şeyin senin yarattığın, sana ait olan olmasını istediğin için yaşayamadın, yaşayamıyorsun zaten.

Şimdi hazırlanmam lazım. Yaşarken başaramadığım anda olma halini bari giderken yaşamak, ölümümün farkında olarak ölmek Camdan baktığımda çok komik geliyor her şey. Ordan oraya giden insanlar… Makinelerin, materyallerin içinde boğulan insan. Başımı kaldırıp gökyüzüne bakıyorum. Kozmik bilinç orda duruyor. Aşağı bakıyorum küçükken yaptığım maket şehirler, yukarı bakıyorum sonsuzluk, boşluk, gerçek…

Aşağıya bakıyorum, hey siz, yukarıya bakarak aşağıda olsanız aşağısı sizi değil, siz aşağısını yöneteceksiniz. Sahip olduğunuzu sandığınız her şey size sahip… Sevgiline sahip olduğunu sandığın an bile…

Şimdi yeniden aşağı inebilirsem her şeyle dalga geçerdim. Her şeyle… Kornaya basan şöförden işyerindeki raporlara, faturalardan kredi kartı ekstrelerime kadar her şeyle…

 Bana kızıyorsun belki, belki kıskanıyorsun. Ben özgürlüğe gidiyorum. Sevgilim ağlama, sevgilim üzülme,.. Paraşütümle boşlukta süzülüyorum. Bir tepenin zirvesinde kollarımı iki yana aşıp rüzgarla konuşuyorum, yüzümde, tenimde evrenin, Kutsal Ruh?un dokunuşunu yaşıyorum.. İlk kez benimle buluşuyorum. İlk kez bu son saatte kendimleyim, sadece ben olarak, sadece kendimleyim.. Trajik, bir o kadar komik… Son anda, son saatte bunu yapabiliyorum. Bunu bir kez daha yapmıştık biliyor musun?

Ne zamandı tahmin et. Çocukken… Çocukken de rüzgarı gerçekten hissedip, parmağını ağzına sokup gerçekten yaşıyordun. Olması gerektiği gibi… Ne eksik ne de fazla…

Sonra koskocaman bir karanlık boşluk. Son saatte yeniden yaşamak.

Dediğim gibi şimdi hazırlanmam lazım. Köpeğimle vedalaşacağım. Sonra benimle olan her şeye teşekkür edeceğim. Minnetimi paylaşacağım. Bütün gün onlarlayken onları hiç takdir etmedim. Yediğim yemeğe, içtiğim suya bile.. Ne diyorum ki ben.. Anneme, aileme, sevdiğim kadına bile minnetimi sunamadım. Onlar zaten benimdi, benim için vardı ya sanki. Hah…

Buraya kadar okuyup gelmiş olmana da minnetarım. Biliyorum söylemeye çalıştığımı yapamayacaksın. Ama hiç olmazsa arada bir de olsa paraşütle atla boşluğa… Biraz dur bu mektubu anımsa… Bu mektubu anımsarken çocuğuna, annene, sevgiline sarıl… Bu mektubu anımsayarak elmayı ısır… Bu mektubu anımsayarak arabanı sağa çek bir çiçeğe dokun… Bu mektubu anımsarken başını yukarı kaldır göğe bak..

Ben oralarda bir yerde olacağım… Ya da tam yanıbaşında…

Sevgiyi göstermenin, sevgiyi paylaşmanın daha iyi bir zamanı mı var? Temcit pilavı kriz senaryoları, her gün işlerini kaybettiğini duyduğumuz dostlar, doların tavan yapan seyri sanki sene sonunda yerlerde sürünecek halini bilmiyormuşuz gibi… Oyunun yeni bir perdesinin en dramatik anlarında, sen bu oyuna bakıp, sen bu oyunu görüp, sen bu oyuna ortak oluyorsan sana da yazıklar olsun. Ortak olmak istemiyor musun? O zaman sev, kucak aç, sarıl, paylaş… Kimse senden para istemiyor. Kimse senden güçlü olmanı beklemiyor. Kimse senin yıldız olmanı önemsemiyor. Hele ki sevdiklerin: Sevdiklerinin hiç biri bunu istemiyor. Sevdiklerin, senin onları sevdiğini hissetmek, bunu görmek istiyor. Sen ise, kendini sevemediğin, kendine aynada seni seviyorum diyemedikçe, kendini hep bir kavganın içinde bulacaksın. Sana karşı çalışan bir dünya, ve dünyaya karşı mücadele eden sen. Sistemin en hızlı yuttuğu, posasını en çok aldığı modelsin. Hep bir karşıtın olmak zorunda. Hep savaştığın bir canavar. Ya ekonomik kriz, ya başarı yolundaki rakiplerin, ya da kaynak yetersiziliğin… Böylece yolda yürüken ağacı göremeyeceksin… En basit şeyleri ıskalayacak, sana paketler halinde sunulan suni mutluluk haplarını yutmaya çalışacaksın. Kariyer basamaklarını (!) tırmanacak, kartvizitine saygı duyulacak ünvanlar ekleyecek (!), evde kalmamış olmak için evlenecek ya da ?Sex and city? dizisinde (gerçek hayattaki izdüşümlerinde antidepresan müptelası olan) modern (!), 21. yüzyılın örnek kadın ya da erkek (!) profili olacaksın. Sonra bir gün bir kriz çıkacak. ?Teşekkürler? diyecekler. O yolda, yitirdiğin her şey, ıskaladığın her şey sana pis pis sırıtacak sen eşyalarını toplamaya başlarken, ve artık elinde masandan, kartvizitinde yazan ve artık yazmayacak olan ünvanından… En iyi senaryoda ne elde edebileceğini de sen düşün… Bence yine de tek başına beş para etmez.

Yaşam o kadar komplike değil, yaşam bir savaş arenasında ayakta kalma savaşı değil… Sen bunu bu hale getiriyorsun.

Bıkmışım her gün aynı teranelerden BEN !
Bir-iki yalancı ve sahtekar.
Yoldan saptıran imtihanlar.
Kana kana kanıyorlar
BAK !
Sağım-solum-önüm-arkam gafil,
Hüzün kuyusuna gark olur aciz (izz),
içim acı sahibi meçhul herkes….

Sagopa kulaklarıma doluyor. Adam yazıyor. Sözlerini al topla, kitap yap, yaşam kılavuzu olarak dağıt. Abarttığımı düşünüyorsan sözlerini bul ve oku.

Nerde kalmıştım. Hatırladım. Diyorum ya suni modeller döngüsünde rol doldurmak, ne senin hayatından daha değerli, ne de aynada kendine ?seni seviyorum? diyebilmekten daha zor. Aslında, model olmayı seçmen ve sana biçilen rolü oynaman senin farkında olmadan sürüye katılarak yaşattığın bir kaçış noktası. Bugün dilim sivri, kalemim kanlı… İdare et… Doldum ve kusmaya ihtiyacım var.

Ekonomik kriz denen illet nerden geliyor? Veya krizde senin ezilmene sebep olan koşullar nerden geliyor. Sakın gereğinden fazla lükse ya da statü arayışına (!) destek olan yeni otomobilinin borcu olmasın. Ya da teninden güzel koktuğunu sandığın parfümün, gardırobunda ne zaman giyileceğini beklemekten sıkılmış onlarca fazladan elbisen… Al sana klişe bir söz: Sahip oldukların sana sahip olacaklar… Sahip oldukların arttıkça, korkuların da artacak.

Basit olmak.. Sadelik… En çok ihtiyacımız olan, unuttuğumuz ve yeniden öğrenmek zorunda olduğumuz. Öğle aralarında deniz kenarına neden kaçıyorsun? Her şeyi bırakıp bir sahil kasabasına kapanma hissi nerden çıkıp geliyor? Basit yaşandığında, hangi kriz seni yere serebilecek. Tam kendine dönerken, ya da şimdi en azından gereksiz harcamamayı öğrenmişken, yine her şey yoluna girecek, sen yine ?sex and city? de oynamaya başlayacaksın.

Eski Türk filmlerini neden bu kadar çok sevdiğimizi sanıyorsun ki… Fabrikatöre yüreğiyle meydan okuyan Yaşar Usta, yaşadıkları her şeye rağmen birbirlerine sarılabilen turşucu ailesi, hababam sınıfı, daha onlarcası… Basit, sade yaşamlar… Ama onuruyla, sevgisiyle birbirine sarılan, kendi ayakları üzerinde duran, ünvanlardan beslenmeyen, aynada kendine ?seni seviyorum? diyebilen insanlar… Onlar da profil, onlar da model… Ama şimdi bize ne kadar sıradan, aptal gözüküyorlar… Bir Facebook ları yok, ellerinde kadeh ayakta durup etrafı kesitkleri mekanları yok, powerpoint sunumları yok, sokakta oynayıp yaramazlık yaptığı için çocuklarına hiperaktivite sendromu teşhisi koyan psikiyatrları da yok … Akşamları aptal aptal aileleriyle vakit geçiren, sohbet eden, sorunlarını dinleyen değil hisseden, yaşayan yaşatan bir hayatları var. Ne kadar sıradan, ne kadar basit. Biz onları anlayamıyoruz, hislerini hissedemiyoruz, onlarda yaşayan kaybettiklerimize çamur atıyoruz. İşte birazdan öte bu yüzden bu kadar savaşıyoruz… Bu kadar yalnız bu kadar mutsuz… Oysaki, dibine kadar o huzuru ararken…

Sen de bugün ya da yarın kendi yolunu çizeceksin. Dün seçtiğin yolu oturup düşüneceksin. Seçtiğini de yaşayacaksın. Yaşadığın ömrün olacak. Kendi filmini çekeceksin. Bırak filmin orjinal olsun. Bırak filmin senin olsun. Sana bir şans ver, ?sen?i dinle kendi filmini çekebilsin diye… Bir bak filmine, senaryon senin mi? Milyonlarca, milyarlarca fabrikasyon filmden biri mi, yoksa senin filmin mi? Dürüst ol. Cevap ver. Tercihini yap. Kimsenin seyretmek istemeyeceği, zaten milyonlarca kopyasının bulunduğu bir filmin mi olacak; yoksa raflarda kabından bile farklılığı anlaşılan özgün bir filmin mi?

Aynada kendime gülümsüyorum. Sevenim kadar sevmeyenimin olduğunu biliyorum.. Zaman zaman ?yalnızlık? en çok ödediğim bedel. Seve seve ödediğim bir bedel… Kalabalıklarla olmak, sevgiyi paylaşmak değil… Kalabalıkların kabullenmesi, alkışlaması da başarı değil. Ben ne zaman ?ben? olarak yaşamaya başladım biliyor musun? Çok geç bir zamanda… Ödüllerin, ünvanların, paranın, alkışın, ünlü olmanın, seksi görünmenin gerçekten senin olan birinin, sevginin yanında anlamsızlığını gördüğümde… Ve kalabalıkların sana verdiği sabun köpükleriyle duyduğun gururun değil, dizinin dibindeki insanın senin varlığından duyduğu gururun gerçekliğini gördüğümde…

Yaşamadıkça anlamayacaksın… Kaybetmedikçe öğrenmeyeceksin… O yüzden tüm yaşanmışlıklarıma, tüm kaybedişlerime gülümsüyorum, değerlerini biliyorum. Ya yıllar sonra öğrenseydim… Daha geç öğrenseydim. Sen de eninde sonunda anlayacaksın. Allahvere de son nefesine gelmeden hipnozdan uyan… Kendi filmini, orjinal senaryonu yaz.

Gecenin en güzel saatleri bunlar… Günü unutup, uykuya yol alıp, yarattığın savaştan birkaç saatliğine izne ayrılacağın saatler… Yatağa gitmeye uğraşmayacağım. Kalkmayacağım yerimden. Burada uyuyacağım. Bu turuncu kanapenin kollarında… Gözlerim ağırlaşırken aynaya bakıp ?iyi geceler dostum? diyerek, kendime gülümseyerek uykuya dalacağım.

Ben yine aynı koltukta, yine aynı yerdeyim. Yazmaya başladım. Belki uzun olacak belki de kısa. Önemsemiyorum. Önemsediğim tek şey yeniden seninle beraber olmak. Yazdığım satırları tekrar okumayacağım bile… Tapajlar o yuzden. Takılma, geç. Geçen 3 ayı sana anlatmak derdim. Sonra yine seni dinlemek. Sıkılırsan bırak. Sonuna kadar okumak zorunda değilsin. Hiçbir şeyi yapmak zorunda olduğun için yapman gerekmediği gibi, bu satırları da okumak zorunda değilsin. Kural basit biliyorsun. Eğer okumaya devam edeceksen. Tüm önyargılarını, ruhunun giysilerini, maskelerini bir yere bırak ve öyle başla. Okurken sen orda satırları okuyan değil, burda benimle oturansın. Ben sana beni, harflerimin kitapta buluşup eline ulaştığı günden bugüne olanları paylaşacağım. Paylaşırken duramayacağım biliyorum. Yine aşka, yine hayata, yine güne, düne, bugüne, yarına, sana, bize, dünyaya dair karalamaya devam edeceğim. Yaşıyorum, yaşadıkça biriktiriyorum, biriktirdikçe doluyorum…

Gel… Sana ne içersin diye sormayacağım. Ne istiyorsan al.. İster benim mutfağımdan, istersen kendi mutfağından. Nasılsın? 3 ay olmuş, hatta geçmiş ?sen ve ben?in çıktığı, insanlara ulaştığı. Neler oldu görüşmeyeli? O kadar çok şey oldu ki? Hepsini san abir mektupta yazamam ki…

Hatırlar mısın ne demiştim… Kitabın satmasını satmamasını hiç önemsemeden, hiç aldırış etmeden, bencilce belki de, kendimi paylaşmaktı yola çıkış nedenim. Ve her eylemin, her sözün olduğu gibi, yine aynı şey oldu. Kimi anladı, kimi anlamadı beni… Kimi koştu yanıma geldi, kimi sırtını döndü… Kimi bağırdı, kimi sarıldı… Beni mutlu eden ise tek bir şey oldu, içten gelen mesajlar oldu. Bazıları gözlerimi doldurdu, bazıları yüreğimi taşırdı, bazıları anlamsız kaldı.

Hayata yeniden tutunduğunu yazanlar, yeniden başladığını ya da kendi olmaya karar verdiğini söyleyenler. Şaklaban olduğumu, insanlara boş vaatler verdiğimi, oyun oynadığımı yazanlar da oldu. Onların karşısında barışan çiftler, birbirini, çevresindekileri daha iyi anladıklarını söyleyenler. Yazdıklarımdan hiğçbir şey anlamayanlar da oldu. Okudum Bütün mesajları tek tek okudum. Ve gördüm. Bir kez daha gördüm. Hepimiz aynı cevabı arıyoruz. Kendimizi arıyoruz.

Bir anda kitap satmaya başladı. 15 bini devirdi. Bir anda popülerleşmeye başlamak, televizyonlarda görünmek, imza günleri, … Tempo aldı başını yürüdü. Yolculuğun başını hatırla ne demiştim sana? Benim de çelişkilerim var demiştim. Egomu besledi bazı cümleler. İlgiden başım döndü bazen. Sonra… Sonra aynaya baktığımda kendime geldim. İpin üzerinde uçlara doğru yürüdüğümde nasıl düştüğümü anlatmıştım sana. Aniden düştüm. Canım yandı. İçim kanadı. Kalkamadım bir süre…. Sonra kalktım.

Sen ve Ben?de aşkla ilgili bölümler, aşık olduğum kadına yazılan kelimeler çok konuşuldu. Farklı farklı yorumlandı. Ve ben aşık oldum biliyor musun? Evet, evet… Bir su perisine hem de… Dinle bu hikayeden çıkartacakların çok olacak. Aşık olurken, senden gelen mektupları okurken, sonra kendi yazdıklarımı okurken, kendi içime girip yol alırken aşkı nasıl yorumladığımızi sevdiğimizi nasıl öldürdüğümüzü o kadar yakından gördüm ki… Ve tam da bu sıra da ben de aşka yolculuk yaptım. Tam o anda ipten bir daha düştüm. Bu sefer kan dudaklarımın arasından sızdı. Boşluğa diktim gözlerimi.

Bir su perisine aşık oldum. Gelincikler üzerinde zıplayan, akarsulara karışıp okyanusa açılan,bulutları kendine yatak yapıp uyuyan bir periye… Sıradanlığım beni esir aldı. Su perisinin insana dönüşmesini istedim. Ölçüp, biçerek… Ritüellerle, kurallarla bir aşk oyununa çevirme sevdasına girdim. Periye sahip olmak istedim. O benim olacaktı. Benim istediğim gibi. Onun benliğini görmemi engelleyecek kadar körelerek…

Oysa ben su perisine aşık olmuştum. Benim tuvale çizdiğim bir resme değil.

Senden gelen maillerde gördüm ki bunu hepimiz yapıyoruz. Ve aşk, sevgi adını verdiğimiz bir şey yaratıp, onu seviyoruz. Aşkın kendisini, aşkın kaynağını, sevginin cevherini değil. Sevmek değil sahip olmak istiyoruz. Eline alıp sevebileceğin, istediğin gibi şekillendirebileceğin ?bir şey? sanıyorsun.

Karşılık bekliyoruz. İstediğimiz gibi karşılık almadığımızda kuduruyoruz. Her adımda bir adım istiyoruz. Bu o kadar basitleşiyor ki hayatın tam ortasında. Mesajıma cevap vermezse mesaj atmayacağım diyorsun. Yaparsa, ederse, severse… Kaldıraç gibi. Hatta ne kadar inanarak kullanıyoruz ?kaçan kovalanır, seveni üzerler; üzeni severler (oldukça kibarlaştırdım)? Kendi çizdiğimiz kurallarla oynanan bir oyun sanıyoruz. Sonra bu körlüğü, mutsuzlukları, yanılgıları taşıyor, kaynağı kurutuyoruz. Kurutuyorsun.

Nerdeyse su perisine bir kafes yapıp yanımda taşımaya çalıştım. Su perisi, periliğini kaybetmeye başladı. Periliğini kaybederken, aşık olduğum kadını da yitirmeye başladı. Benim su perim, camdan bir evde yaşayan, yapraktan yaprağa zıplayarak geçen, yok olmak istediğinde saklanan, dinlenen… Parmak ucunda ilerlerken aniden saçlarını denize sokan, suya karışan, su olan, okyanusa ulaştığında karaya çıkıp kumlara uzanan……

Su perisine sahip olmaktan vazgeçmeye başladığımda, onu izlediğimde, onu periliğiyle, olduğu gibi sevmeye başladığımda gözleri yine ilk günkü gibi parlamaya başladı. Ben de onunla parmak ucumda yürümeye, sulara dalmaya başladım. Oldurmaya çalışmadan, onunla dönmeye. Bazen onun dünyasında girip çıkarak, bazen benim dünyama girerek… İkimizin de evinde değil, ikimizin yarattığı ortak evde, kümede yaşamaya başadığında rüya yeniden kendini hissetirmeye başladı. Senden gelen mektuplarda ilişki de bir patron vardı. Bir hakim. Bu otomobilin direksiyonu yok. Ne senin ne de onun direksiyonda olması gerekmiyor. Ne senin, ne de onun özünü bırakması gerekmiyor. Ne ?sen?i, ne ?ben?i yok etmeden, bozmadan, değiştirmeden, ikisini bir araya getirerek ?sen ve ben? i, gerçek ?biz?i yaratacaksın.

Artık daha da az gazete okuyorum, haberleri seyrediyorum. Film, sahne iyiden iyiye çirkinleşti. İnsanlar ölmeye, korku imparatorluğu büyümeye, çaresizlik empoze edilmeye, esaret pompalanmaya, ?sen? öldürülmeye devam ediyor. Çocuklar ağlıyor, büyükler televizyonların ekranından taşan pinokyo burunlarıyla konuşmaya devam ediyor. Benim inandıklarımı, düşündüklerimi sen zaten çok ama çok iyi biliyorsun. Aynen devam ediyoruz anlayacağın.

Karanlık bir dönem… Karamsar tablolar… Göreceksin yazdan başlayarak pembeleşecek her şey. Sonra pespembe olacak. Moralin düzelecek, hayat ne güzel diyeceksin sonra bir tokat daha. Belki bir savaş, belki yeni bir kriz, belki bir felaket… Sen bu kadar güçsüz müsün? İşaret edilen yere gidecek, sürüyle beraber boğulacak, kendi dünyanı Matrix?e kurban edecek durumda mısın? Sen, sen olamadığın sürece evet.

Nereye bakarsan onu göreceksin. Ormandaki çöplere mi, çiçeklere mi bakıyorsun. Çok bunaldığında gökyüzüne bak. Kaldır başını. Bak. Ne kadarını görebiliyorsun? O baktığın yerden aşağı baktığını düşün. Nasıl görünüyor olacaksın. Minik bir nokta. Yüksel, yukarı daha yukarı… Artık görünemeyecek olacaksın. Bunaldığın şirketin milyonlarca binadan bir tanesine dönüşecek. Kızdığın, seni üzenler milyarlarca noktacıktan bir kaçtanesi. Yaşadığın şehir, ülke hepsi minik kutucuklar olacak. Sen bütüne bak. Aşkta da aynısı işte. Sen, günlük hayatıni egolarının, sembollerin içinde kaybolurken, aşkın denizi orda duruyor.

Şimdi aklını karıştırayım. Bu evrende noktacık bile olamayan zerrecik aslında her şeyin sahibi. Üst paragrafın başına dönüyoruz. Nereye bakarsan onu göreceksin. Nasıl yorumlarsan öyle olacak. İşinde, ilişkilerinde, evinde nereye bakıyorsan o gerçeğe dönüşecek. Sevgilinin eksiklerini aradıkça, hayatında sahip olmadıklarına ağlamak yerine, sahip olduklarını yüceltmedikçe kötüyü, çirkini, sevgisizliği, çaresizliği bulacaksın.

Peki ya gördüğün… Yorumsuz. O anda… Olduğu gibi görecek misin? Yoksa geçmişi, okuduklarını, duyduklarını, deneyimlemeden bildiğini sandıklarını gördüğünün ya da baktığının önüne filtre olarak mı koyacaksın?

Gördüğün gibi konuşacağım şeylerin bir sonu yok. Bu sohbetin bir sonu yok. Belki sana daha fazla yazmalıyım. İster misin? Sana daha fazla yazmamı ister misin? Bu sana iyi gelir mi? Bana iyi gelir mi? Bilmem. İstersem yazarım, istersen okumazsın, istemezem yazmam istersen okursun…

Sen harfleirmin dışında beni her gördüğünde yansımaları gördün. Hologramik izdüşümleri… Baksana fotolara, baksana yaptığım duyurulara, baksana Facebook deenen sanal oyuncaktaki yansımalarıma… Çok aşina, sıradan değilmi? Günlük hayatta yaptığımız her şey birbirine benzemiyor mu. Kopya hayatlar, eylemler değil mi? Çünkü oyuncuyuz hepimiz. Rollerimizle, sahip olduklarımızla, içinde olduğumu akvaryumun dekorasyonuyla… Fark, rolün gerisinde, ötesinde. Bu mektupta. Senin yazdığında… Benimle bu koltukta oturmadığın anlarda farklı ne buldun ki? İmza gününd ebenimle el sıkıştığında birkaç pozitif etkileşim dışında ne aldın ki? Ne alabilirsin ki? Belki de hayal kırıklığı yaşadın. Kitabını imzalatıp uzaklaşırken okuduklarındaki büyünün nerede olduğunu sordun kendine. Televizyonda gördüğünde yüzlerce yüzden birine gördün. Sesim seni hiç etkilemedi. Ama belki bir saniyelik bir göz temasında, anlık bir solukta bu harfleri yazan benle, okuyan sen birbirini buldu. Bunu defalarca hissettim.

Ve roller, sen ve ben güçlenip, ortaya çıktıkça biçim değiştiriyor. Gandhi?nin, Budha?nın, Mevlana?nın, yüzlercesinin… İlk yansımaların ve son noktalarına bak. Kimisinde uçurumlar var, kimisinde kilometreler… Büyüyoruz, değişiyor, gelişiyoruz, öğreniyoruz. Bu senin anladığın toplumsal süreç değil. Bu senin içinde yaşadığıni içindeki sesin sana anlattığı gerçeğe yolculuk. Tercih elimizde… Benim için ünlü olmak, zengin olmak, paralar kazanmak, sanal zenginliğin içinde yoksul ölmek de bir tercih…. İyiyi / kötüyü, eksikleri / fazlaları, her şeyi içimize çekip kabul ederek, daha derindeki ?ben?i anlayıp, tanıyıp, beni ve seni yaratan kaynağa yaklaşarak gidebileceğim noktaya gitmek de bir tercih.

Senin de sahip olduğun hamuruna, araçlarına göre tercihlerin var. En büyük ödevin, varoluşunun farkına varmaya çalışırken kendini bulmak. İstediğin her ne ise bedellerini ödeyerek sahip olabildiğini zaten biliyorsun. Ben, seni başka bir yere, başka bir gerçekliğe çağırıyorum.

Bana dost de, arkadaş de, aşmış de ermiş de, şaklaban de, yalancı de… Ne istiyorsan onu de…

Ben yine coşacağım, yine sıradanlaşacağım, yine ağlayacağım, yine yazacağım, kusacağım, içime gömülüp kalacağım ya da patlayacağım. Sen benimle gelip gelmemekte, beni öldürmekte ya da içinde yaşatmakta, her istediğini yapmakta özgürsün. Bunu ben değiştiremem. Aşkta olduğu gibi.

Ben yine kitaplar imzalayacağım. .. Seninle buluşacağım… Kelimelerim onbinlerle, yüzbinlerle ya da onlarla, yüzlerle buluşacak…Yaşam Atölyesi büyüyecek… İlk gününde Facebook grubunda 500 üyesi olan Yaşam Atölyesi bile koçluk programlarıyla, kurslarla, sertfika programlarıyla kıyaslanmaya devam edecek. Ben yine düşeceğim, kalkacağım, büyüyeceğim. Sen de…

Tercihler dedik ya… Benim tercihimi sen çok iyi biliyorsun. O yüzden şimdi tek istediğim ise, su perisiyle ormanda kaybolmak. Bir gelinciğin içinde kıvrılmak, yüzmeye çalışmadan suyun üzerinde suyla akmak, bulutları kendimize yastık yapıp bulutların üzerinde uyumak, 7 milyarı aşkın insanı seyretmek… Buluttan yatağın üzerinde gözlerine bakmak, bakışlarında içine / içime yolculuğa çıkmak, hatta beni de seni de bırakıp yitmek…

Hadi git artık. Git ve söyleyecek bir şeylerin varsa onları da bırak git. İstersen burda, istersen eposta da ya da bir parça kağıtta… Unuttun mu;yaşamın hesap defterini kapatıp, izlemek yerine yaşamaya başladığın an neleri hissedeceğini hissetmek, benim varoluşumun ta kendisi…

Benim için mutluluk, anlam, varoluş  ve diğerleri… Hepsi bu… Yorumsuz olunca, en doğrusu…

pelin Aralık 17th, 2008 at 19:46

Evet, bu bir kitap değil gerçekten? Evet, tam da istediğiniz gibi dost sohbeti olmuş, cidden tebrik ediyorum sizi istediğinizi gerçek anlamda başarabildiğiniz için. Bu kadar insana ulaşmak ve sevgilerini, saygılarını kazanmak ve hatta kendilerine DOST olarak kabul ettirebilmenin mutluluğu bambaşka olsa gerek?
Bayram tatilimi telefonlar ve tv kapalı, mutlak yalnızlıkta geçirmek, sadece kitap okumak ve kendimi dinlemek istedim, çok dolmuştum. Arife günü arka sayfadaki ilk iki cümleyi okudum kitapçıda? Ertesi gün bitmiş, sarı fosforluyla işaretlenmiş, dağıldığım zamanlarda kendimi hatırlamama yardımcı özet olarak hayatımdaki yerini almıştı bile.
Gerçek ve pek çok konuda hemfikir olduğum bir dostla yaptığım bu 232 sayfalık sohbetten çok mutlu oldum. Eve kapanıp bunalımımı yalnız atlatma kararım, kitap okuyarak tatilimi geçirme kararım ancak bu kadar isabetli olabilirdi. İhtiyacım olan zamanda doğru sohbet oldu, doğru yolda yürüdüğümü onayladı.
Tatilimin işe yaramasına, bulutlarımın dağılmasına destek oldunuz. Kaygısız samimiyetinizi özellikle tebrik ediyorum.
İçten sevgi ve saygılarımla?

İrem İşmen

Sayın yazar !
Yada Sevgili Yazar ! Merhaba…

Sizinle çok yeni tanıştım.

Kitabınızı cumartesi günü aldım. Aslında bana gelen bir hediye idi ve bu hediyenin yazarından imzalanıp gelmesi benim için ayrı bir mutluluktu.Kitap aşığı olan herkes için bu böyledir sanırım.

Henüz kitabı bitirmedim ama elimdende düşürdüğüm söylenemez. Şuan ki düşüncelerimi sizinle paylaşmak istiyorum. Biliyorum belki de bu sözlerim sizin çok aşina olduğunuz hatta çok duymaya alıştığınız sözler olabilir. Olsun… tek farklılık sanırım benim yazmam olacak ( :

Şunu büyük bir içtenlikle söyleyebilirim ki, kitabı okumaktan çok sizinle karşı karşıya sohbet eder gibiyim. Daha çok siz anlatıyorsunuz ben ise dinliyorum ve dinlerken beni hiç tanımayan birinin beni neredeyse bire bir anlatması beni şaşırtıyor. Sessiz bir dost gibiyiz, konuşuyoruz, anlatıyoruz,dinliyoruz, paylaşıyoruz ama hepsi sessizce içimizdeki sesle yada. Sizinle birlikte İstikla lcaddesinin kalabalığında yürüyorum, bir kahvede oturup kahvemi yudumlarken siz de benimlesiniz, bir balıkçıda yemek yerken sizde varsınız o an kitabınız elimde olmasada varsınız. Görünmeyen ama var olan biri gibisiniz.Bir yolda birlikte yürüyoruz kelimelerin kurduğu köprülerden geçiyoruz çeplerimizde bidolu kelimelerle…Son zamanlar okuduğum hiç bir kitap gibi değil kitabınız. Hiç bir kitapta bulamadığım bir gerçekcilik ve sessiz gerçek bir dostun eşliği var kitabınızda. Bunlar size bir iltifat değil. Tamamen içimden gelenleri bana yansıttıklarınızı kelimelerimin yardımıyla sizinle paylaşmaya çalışıyorum.

Umarım bu yolculuğumuz ve dostluğumuz hiç bitmez, eksilmeden çoğalır.

Selin Ekim 20th, 2008 at 14:16

Aret merhaba,

Öncelikle tebrik ederim yeni kitabın hayırlı olsun.

Dün aldım ve okumaya başladım insanı alıp götüren 1 kitap. Elimden bırakmak zor oldu. İnsanların içlerinde var olan ama dışarıya yansıtması zor olan düşüncelerini duygularını dile getirmişsin. Her okuyan kendinden bir çok şey bulacak bu kitapta bence.
Zaten diğer okuduğum yazılarında da bunu yaşadım.

Ocak?da çıkacak diğer kitabını da merakla bekliyorum.

Tekrar tebrikler
Başarılarının devamını diliyorum!!

Dilek_ Ekim 20th, 2008 at 17:43

Merhaba Aret Vartanyan!!
Kitabınızı çok beğendim. Ruhuma hitap eden bir anlatım tarzınız var. Sayfa 43?te ikinci paragrafta yazdıklarınızda, gerçekten samimi olduğunuzu düşündüm ve buna dayanarak, bu konuda yalnız olmadığınızı belirtmek istedim.
Söylenecek çok şey var; ihtiyacım olan bir dönemde kitabınıza rastladığım için size minnettarım.

AYŞEGÜL Ekim 21st, 2008 at 18:31

Merhaba Aret Vartanyan!
?Sen ve Ben? elime aldığım ilk gün bitirdiğim yegane kitap,bu zamana kadar beni alıp gerçeklerle yüzleştiren ne bir olay,ne bir insan,ne başka bir şey olmamıştı hiç.Sayfa sayfa ayırdığım tekrar tekrar okuduğum bir çok yer var,aslında ifade edilecek daha çok şey de var fakat sadece şapka çıkarıp böylesine güçlü duygularla yazılmış bir kitap için önünde eğiliyorum.
Tebrikler Aret Vartanyan..

CEREN Ekim 24th, 2008 at 15:20

Aret Vartanyan?ın kitabı SEN VE BEN yayınlandı geçtiğimiz günlerde.
Kitabın daha ilk sayfasını açtığım an, Aret ile güzel bir sohbete başlamış buldum kendimi. O bana, korkularını, yaşadığı çelişkileri, acılarını, heyecanlarını, gözlemlerini, deneyimlerini,umutlarını ve sevinçlerini anlattıkça birden kendi kendime konuşmaya başladığımı farkettim. Meğer hepimiz, hangi yolda ilerlemeyi tercih edersek edelim aynı şeyleri bekliyormuşuz hayattan?Zor olduğunu düşündüğümüz her paylaşım, her deneyim, çerçeve içine alıp hapsetmeye çalıştığımız sadece kendimize,bize özel zannettiğimiz her duygu başkası tarafından da aynı gözle görülüyor, aynı cümlelerle anlatılıyormuş meğer?Türlü zorlukla savaş vermeye çalışırken kendi benliğini kaybetmemeye çalışmak, alacağın herhangi bir darbeyi hesaba katmadan içindeki sevgiyi bir tepsinin içinde karşındakine sunmak, belki de önyargı ile yaklaşıp tanımayı bile denemediğimiz insanların bize kazandırabileceklerini kaçırmak, aşkı sürekli farklı hissedip, her defasında kendi bildiğimiz şekilde yaşamaya çalışmak, bazen yalnızlığımızın içinde kaybolup duyduğumuz her sese ayrı bir anlam yüklemeye çalışmak, bazen de onca kalabalığın içinde aynı kısır döngü ile yoğurulup günü ve anı yaşamak?

Ben kitabı okurken zaman zaman güldüm, zaman zaman da gözyaşlarıma hakim olamadım?Sonra aynanın karşısına geçtim ve uzun uzun kendime bakıp şöyle dedim : ?Haklısın galiba Aret! Ne istediğimi, neyi çağırdığımı ve kim olduğumu benden iyi kimse bilemez??

Bu satırları bütün doğallığın ve içtenliğinle kaleme aldığın, içimizdeki en büyük gizleri önümüze alıp kendimizle bir nevi hesaplaşmamıza sebep olduğun için teşekkürler Aret?Bu kitap çok lezzetli olmuş Yüreğine sağlık!

Eğer aranızda hala okumamış olan, ya da kitabı almış ama henüz başlayamamış olan varsa hiç durmasın! 232 sayfalık bu kitabı bir gecede okudum?Evet belki çok uykusuzum bugün ama gerçekten çok mutluyum!

ebru Ekim 25th, 2008 at 20:41

Merhaba,
Kitabınızı alalı 1 saat kadar oldu.Kitabevinde kitabınızı elime alıp incelemeye başladığımda , nasıl olduğunu anlatamayacağım bir etkileşim oldu.İçim ürperdi.Alıp hemen okumaya başladım.Henüz 16.sayfadayım.İçimde bir korku , bir ürperti ve kendimi kitabın içine çekilmiş gibi hissederek okumaya başladım.Ve bir an durup yazarını merak ederek internete girerek araştırmaya başladım.Ve buradaki yorumlara bende yazmak istedim.Kitabı bitirince tekrar yazacağım.Ama eminim ki çok etkileneceğim.Kaleminize sağlık.Hoşçakalın

PINAR Ekim 26th, 2008 at 01:29

Mrh Aret Vartanyan ilk önce sizi tebrik etmek istiyorum. Gerçekten harika bir kitap yazmışsınız. Kitabı hemen bitirmektense, her sayfasını her satırını sindire sindire okuyup en iyi şekilde bu kitaptan faydalanmak istiyorum. Bu kitap tam da kendimi arama evresinde karşıma çıktı ve işte budur dediğim biir kitap oldu. kendi adıma size çok teşekkür ediyorum. görüşmek üzere hoşcakalın?.

ZÜBEYDE Ekim 26th, 2008 at 09:29

nasıl anlatıyım ki hep kendi kendime sorduğum soruların bulduğum cevapların yada cevaplayamadığım herşeyin bi kitap halinde elimde olduğunu hissetmek çok tuhaftı.Ellerine sağlık Aret boyle birşeye ihtiyacım vardı.Beraber yürüyeceğimiz günleri sabırsızlıkla bekliyorum?iyi çalışmalar?

Başak Ekim 26th, 2008 at 12:09

ilk öncelkle boyle bır kıtp yazdıgınz ıcn sıze ne kadr mınnettr oldugumu solemek ıstıyorm 14 yasında genclık denılen o kavramla yenı yenı tanısmaya baslayan bı ınsanın kendısını daha rahat bulmasına ve bencıllıkten uzak bır ? ben ? yaratmasına katkı saglayan bırıyle sanaldan da olsa bu sekılde bı etkılesım olması ınanın insna ne kadr mutluluk vverdıgını tahmın bıle edemessınz .. suan da bunlrı yazrken ruhumun ne kadr dınlenmıs oldugunu hssedıyorum kıtabınızın bna vermıss oldugu huzuru yasıyorum kı bnu bnde yaratan sızsınz..Suanda bunları laf olsn dıye yazmıyorm sdece bı okuyucunzn kucuk bı okuyucunzn fıkrını bılmenızın sızı mutlu edıcegını dusundugum ıcın yazıyorm ve samımıyetıme ınanıcagınızı sanıyorum.. Kendımı bulma arayıslarında bana odak noktalarını gosterdıgınz ıcın cok tesekkr ederm

Kendınıze Iyı Bakın..

Şükran , Vartanyan olmayı hayal eden hayalperest:):):) Ekim 26th, 2008 at 16:11

merhaba sayın vartanyan kitabınızdan cok etkilendim. içimdeki beni ortaya çıkarmama yardımcı olduğunuz için size minnettarim?Bence kitabınız her yaştan ve her kesimden insana hitap eden mükemmel bir kitap..Kaleminize sağlık:)

cansu Ekim 27th, 2008 at 13:23

merhaba..
en başta belirtmeliyim ki kitapçıda rastgele seçim yaparak yada sadece arka yazısını okuyarak kitap alanlardanım.. kitabınızı elime ilk aldığımda hani hiç tanımadığın birine ?kanın kaynaması ? olur ya ,işte bu kitapta öyleydi benim için..
keyifle okuduğum,okudukça kendimden birşeyler bulduğum bu kitap gerçekten taktire şayan ..
başarılarınızın devamını dilerim?

gizem Ekim 27th, 2008 at 19:11

SEN VE BEN?
hayatımdaa bişeylerin eksik oldugunu bişeylerin duzelmesi gerektiğini dusunurken ancak nasıl yapacagım hakkındaa bir fikrim yokken buldugum bir hazine sen ve ben.hiç bir kitap hiç bir kimse böyle yakın olamazdı yasadıklarıma dusunduklerime?ask hakkındaa ve kendim olma konusunda ozellikle.benii kimse anlamazken anlayan tek birinin oldugunuu dusundum cok tesekkur ederim bana kendim olmam gerektiğini yasadıgımın hayatın benim oldugunuu hatrlatan dostuma(kitapta oldugu gibi)cok tesekkur ederim?artık benim herseyy cok dhaa farklıı?

Derya Ekim 28th, 2008 at 00:19

Herkese merhaba;
Uzun uzun yazmak istemiyorum.. muhakkak ki bizlerinde ne düşündüğü çok önemli ama yazarken sizin ne düşündüğünüz çok daha önemli benim için?bu kadar seffaf ve bu kadar dokunulabilir olmak çoğu insanın cesaret edemediği bişey?
Öncelikle belirtmeliyim ki; henüz bitirmedim kitabınızı.. öyle bir gecedede okumayı arzulamadım açıkcası..birçok satırında karşılıklı konuşabileceğimizi düşünerek notlar aldım.. söylemek istediklerim, sorularım ve evet haklısın bende böyle hissediyorum dediğim anlarım birikti..veeeee,; dedim ki kendime sadece bir merhaba ardından samimi bir teşekkür etmelisin ona. bir şiirde der ki;
?senin kadar beni
benim kadar seni çıkmayacak karşına?? tam da bu dizelerdeki gibiydi herşey?Burada daha fazla bişey yazmak istemiyorum kitabınızdaki mail adresinize birşeyler yazdım zaten? eğer elinize geçerse paylaşmak üzere diyorum? tekrar teşekkürler?

asu Ekim 28th, 2008 at 16:25

kitaba yeni başladım yani ondan da min değilim sanırım sindire sindire okumak hoşuma gitti.

çünkü 3 gündür okuyorum ara ara şuan 38.sayfadayım düşündüklerini merak ediyorum dedeğin sayfada.

daha 38 sayfa okudum; ama çok daha fazla okumuş gibiyim.

öncelikle tam bana göre bir kitap biraz bildiklerim biraz merak ettiklerim biraz hayal ettiklerim daha okumadan teşekkür ederim bu yüzden.

dışındaki maskeli melekte çok hoşuma gitti direk beni al dedi bana ve ismi

kitaptan beklentilerin ne bilmiyorum; ama benim beklentilerim çok.

belki de senle aynıyız, belki de sen benim yerime önceden düşünmüşsün; sana şuana kadar yazdığın her şeyde katılıyorum,

bnimde gerçek arkadaşlarım var bunu tekrar görmemi sağladın ve bu gün hepsine olmasada en yakın dostlarıma teşekkür ettim.

kitabın ilerleyen sayfalarında da yazacam sana büyük bir olasılıkla umarım benden sıkılmazsın.

hep okuduğum kitabın yazarına kendi görüşlerimi yazmak fikirlerimi anlatmak isterdim.

önceleri hep önemsenmeceğini bir sürü insanın mail gönderecğini belki de hiç okumayacağını düşünerek vaz geçerdim.

ama şimdi: istersen okur istersen okumazsın, istersen faydalanır, istersen faydalanmazsın diye düşünüyorum.

kendimi uzun zamandır arıyan bir insanım ve bulmamı sağlayacak kapılar u son zamanlarda açılır oldu.

senin kitabında bir adım ve bu adımı yavaş yavaş atacağım?

ayrıca şu kadın erkek ilişkisinde kadının üstünlüğünü yazmışsın ya hani çok hoşuma gitti ve benim düşüncelerimde hep bu doğrultulardaydı. kadınlar olarak bu yüzden daha kıskanç olmaz mıyız kadının üstünlüğünü bilirken.

en azından ben öyle hissediyorum, bu yüzden daha kıskancım, bir dişi olarak istediğinde bir erkeği elde etmenin kolay olduğunu düşündüğümden sevgilimi saklamaya çalışırım belki de hemcinslerimden.

umarım hep küçük harfle yazmamı ve sen dememi saygısızlık olarak algılamazsın bunu senin içtenliğine güvenerek.

eğer okuyosan okuduğun için ve cevap yazarsan da cevap yazdığın için teşekkürler.
asuman

İpek

Merhaba,

2. kez karşılaşıyoruz ilk karşılaşmamız siz bana yazarken idi . Şimdi ben size yazıyorum. Kitabınız ile ilgili eminim okuyanların bir çoğundan kitap güzeldi süperdi şöyledi böyleydi gibi yorumlar gelecek amaç diğerlerinden farklı olmak değil ama ben bunları söylemek istemiyorum zaten siz bu kitabı birileri beğensin ve beğendiğini bildirsin diye yazmadınız yazmak istediğiniz için yazdınız. Kitabın bende bıraktığı en büyük etki samimiyet oldu. Çünkü tam bir insan beyni bütün çelişkileriyle . Bana samimiyet duygusunu veren tamamen bu çelişkiler.

230 sayfalık “KISA” sohbet için teşekkürler. İki gün boyunca bana arkadaşlık ettiniz. Bu sabahtan itibaren artık siz yoksunuz artık yanımda “BEN” var Yazdıklarınızın bir çoğunu henüz 24 yaşında olmama rağmen (24 böyle bir durumda henüz denilecek bir yaş mı emin değilim )kitaptan önce keşfetmiş olduğum için şanslı saydım kendimi. Ayrıca kitaptaki bütün hitap kısımlarına kendi ismimi yerleştirdiğimide bilmenizi isterim … Beni sevdiğiniz içinde teşekkürler karşılıksız sevenler listeme (YALNIZCA AİLEDEN OLUŞAN LİSTE MALESEF) sizide ekledim.

Ekte bir mail gönderiyorum. Belki bu da gelen binlerce maillerden birinde size ulaşmıştır ama ulaşmama ihtimaline karşı yapılmış bir davranış. Bu maili bizzat okumayacaksınız belki , belki asistan yardımcı v.s. birileri okuyacak. Ama ben sizinle tanıştığıma sevindim.

Tekrar görüşmek dileğiyle…

İPEK

asu Ekim 28th, 2008 at 16:28

sana böle parça parça yazıp sonra birleştirip yollacağım sanırım.

her sözüne belki her parçana söylecek sözüm var çünkü.

belki bu kitabı başkalarına öneriyim diye seviyorsun belki de sadece seni dinlediğim için
merak etme anlıyorum seni.
daha ben ilk sayfalarda başladım önermeye zaten paylaşmayı severim arkadaşlarım da
anlayabilsin okuyabilsin isterim aslında okumaları gerekiyorsa zaten geçer ellerine biliyorum
ama yine de ben aracılık ediyorum

bu arada ya her şey o kadar tesadüf ki!
ben yaklaşık 2 hafta önce erkek arkadaşımla sırtıma melek dövmesi yaptırdım.
ben 1 haftadır 4lükler yazıyorum ve hocam bana ömer hayyam okumalısın dedi.
4lükleri yazmaya devam ediyorum ve birileri bana hayyam getiriyor ben istemeden.
ve sen sen bile hayyam koymuşsun kitabına.
ve ben bir gün kitabım olduğunda içinde sende olacaksın.

hayyam?ın kadim sanskrit?in ve halil cibran?ınkini yazmışsın bende bundan bi kaç gün önce
sanırım 17?sinde ama emin değilim hatta daha sonra olmalı şunu yazmıştım

geçmişin içinden, geleceğin içine,
bir yol var ki bu bağın temeli
merak eden görsün ?şimdi?yi
şimdi olmadan ne ileri gidilir ne geri?

eh işte bilmiyorum umarım bana cevap yazarsın ve bu 4lükle ilgili yorumda yaparsın

Sinem Ekim 28th, 2008 at 18:02

Sen ve Ben;

Merhaba,
Kitabı elime kitapçıda alıp ilk göz gezdirdiğimde satırlarına.. işte aradığım dedim.Uzun zamandır bunu hissetmemiştim ve soluksuz bitirdim benle olan bu sıcak söyleşiyi ilk defa kelimelerin bana bu kadar yakından dokunduğunu hissettim, muhteşem bir kitap ve inanılmaz akıcı sürükleyen ifadeler başarınız için kutlamak istedim.

betül Ekim 28th, 2008 at 20:58

sen we ben adlı kitabınızı yeni aldım we şu ana kadar okuduğum bölüme kadar bile çok etkilendim ,size böyle bir eser yazdığınız için teşekkür ediyorum..başarılarınızın dewamını diliyorumm..

asil Kasım 2nd, 2008 at 23:30

232. sayfa 2. paragraf sanırım unutulmaz !

Bilinizki kitabı elimden bıraktığım anlarda bile yaşantımdaki bir çok karede kitaptan satırlar aklıma geldi.

Hayatımda bu kadar büyük iz bırakan Aret VARTANYAN?a sonsuz teşekkürler?

Gül Kasım 3rd, 2008 at 01:21

Merhaba,
Keyifli bir günümde kitabını gördüm birkaç gün sonra ?tesadüfen:)? karşıma çıktı ve geçtiğimiz hafta hızla okudum bir süre sonra olumsuzlukların bilinaçaltıma kayıt yapmasından korktuğum için yarım bıraktım bugün tekrar okumaya başladım ve yaşamda hiçbirşeyin tesadüf olmadığını sadec mutşem bir plan olduğunu hissettim sen ve ben hepimiz birbirimizin aynasıyız ve heran düşüncelerimizle hayatımızı yaratıyoruz öncelikle kendimi tebrik ediyorum kitabı aldığım için ve tabiiki senide tebrik ediyorum Çok ama çok güzel bir kitap eline yüreğine sağlık?.
Seni seviyorum,

nihan Kasım 3rd, 2008 at 02:43

Nerden başlasam kitaba ya da sana nasıl yorum getirsem inan bilemiyorum.Bitmesini hiç istemediğimden sanırım,farkında olmadan ara vermişim?Bir kaç gündür elimi süremiyorum.Kendi içine tuttuğun aynada kendimi gördükçe şaşkına dönüyorum.İnsan kendini herkesten farklı görürken,yaşadıklarının ya da hissettiklerinin kendine has olduğunu düşünürken ne kadar yanılabileceğini seninle söyleşirken farkediyor.Kendimi anlayabilmeme ve içimdekileri keşfedebilmeme yardımcı olduğun için çok teşekkürler?Başarılarının devamını diliyorum.
Bir gün karşılıklı oturup konuşabilmek dileğiyle?

Kari Kasım 3rd, 2008 at 12:50

Hayat rastlantilardan ibarettir..Hayallerimiz ,isteklerimiz dogrultusunda biz cizeriz kader yolumuzu..Bu yolda bazen iyi bazen kotu tesadufler bekler bizi.Bir duseriz bir kalkariz..Tekrar duseriz,tekrar kalkariz..Her kalktigimizda,farkinda olmasakta,daha guclenmisizdir aslinda..Daha dik dururuz hayata karsi,daha net olur dusuncelerimiz,daha iyi biliriz bu sefer oyunun kurallarini?
O rastlantilardadir iste hayatimizin kaderi..O rastlantilardir aslinda bizi buyuten,guclendiren..
Tesekkurler Aret,iyi bir tesaduf oldugun icin yolumda..
Sevgiler
K

ÖzRa Gül Kasım 4th, 2008 at 01:13

?.?Başını al git..yürü?gece yarısı yola çık. Sabah dönRütinini kır?istiyorum demekten vazgeç istediğini yap? istiyorum demekten vazgeç yap işte bukadar kolay ve basit aslında yaşam yap ve sonrada sorumluluğunu al hayatının kararlarının aşklarının acılarının kendin olmanın sorumluluğunu al?..bu kitap ile ilgili yazılacak konuşulacak cok şey var tekrar tekrar okunabilecek başucu kitabı?tekrar eline yüreğine sağlık?..yaşam gercekten maskesiz sadece ?Sen ve Ben??..

ESRA Kasım 4th, 2008 at 23:08

MERHABA ,

TEK KELIME ILE ? MUKEMMEL ? . SADECE SUNU SOYLEMEK ISTIYORUM KITAP ILE SU SEKILDE TANISTIM.. BIR GUN CAN SIKINTISINDAN TEK BASIMA DOLASMAYA BASLAMISTIM ILK KEZ TEK BASIMA BIR SINEMAYA GITTIM CIKTIM YEMEK YEDIM SONRA GRANDHOUSE DA TANSASA GIRDIM ASLINDA BISEY ALACAĞIMDAN DEĞİLDİ BELKI DERGI ALIRIM DIYE GIRMISTIM SONRA DIKKATIMI CEKTI SADECE ARKA YUZUNU OKUDUM VE ALDIM.. CALISIYOR OLMAMA RAGMEN 6 GUNDE KITABI BITIRDIM OKADAR SURUKLEYICI BIR KITAP.. ILK KEZ BI KITAPLA BU SEKILDE KARSILASTIM. ELINE SAĞLIK..

Meltem Kasım 5th, 2008 at 15:12

Bir çok övgü dolu yorum yazmışlar ve inanın ne yazacağımı bilemez haldeyim. Kitabınızı okurken içersinde bir çok noktada kendimi buldum. Hatta bazı paragrafları telefonuma kaydettim sürekli yanımda bulunması için nedenine gelince bazen insan zor anlar yaşıyor. Bir söz yada yazı insana o anlarda ciddi boyutta destek olabiliyor.Ve bu yüzden desteğinizi bizimle paylaştığınız için teşekkür ederim.

sabitcan kalfa Kasım 5th, 2008 at 23:08

sadece şunu demek istiyorum: teşşekürler?

16 yaşındayım bana kitabinla kendimi görmemi ve şüpheye düşmeden sevmemi sağladın,kitabını okurken sanki senle yüzyüze gibi hissettim kendimi,yüzyüze ve maskesiz..bodrumda oturuom senle konuşma şansım olsa bidakka durmazdım keşke özel olarak konuşabilseydik?ama sana çok teşşekür ederim tüm içtenliğimle eğer seni tanıdıysam beni anlamışsındır?

sabitcan kalfa Kasım 5th, 2008 at 23:14

bi söz var ?eğer kelimeler dilden çıkarsa ancak kulağa ulaşır ama kalpten çıkarsa kalbe kadar gider? diye.Okadar içten yazmışsınki okurken ağladığımda kendimi en yakın dostumun omzunda ağlıyo hissettim?ama haksızlık hep ben dinledim seni şimdi senin beni dinlemeni istiyorum:D?ne diğim kelimelerin bittiği anlardan bitane daha işte..

gülören çöğür Kasım 7th, 2008 at 16:52

YAHU SEN NASIL BİR İNSANSIN DA İNSANLARIN RUHUNA DERİNLERİNE HİSLERİNE HERŞEYİYLE HİTAP EDEBİLMİŞSİN,BU KADAR MI HERKESİN DUYGULARINA DÜŞÜNCELERİNE TERCUMAN OLUR BİR İNSAN?
SENİ ŞÖLECENE KUCAKLAMAK İSTİYORUM SIKI SIMKI ,YAŞA BE DEMEK ,İYİ Kİ VARSIN ..NE GÜZEL BİR EVLATSIN NE GÜSEL BİR SEVGİLİSİN NE GÜZEL BİR DOSTSUN NE GÜSEL BİR AŞIKSIN NE GÜZEL NE GÜZEL?OLECE UZAR GİDER SANA SÖLEMEK İSTEDİKLERİM
HEPİMİZİN BİLDİĞİ AMA BİR TÜRLÜ SÖYLEMEYE ORTAYA ÇIKARMAK İSTEMEDİĞİMİZ DUYGULARI ORTAYA DÖKMEN SUPER..
ESKİYİ HELE ESKİNİN GÜZELLİĞİNİ ,ÖZDE SADECE İNSAN OLMANIN GEREKLİLİĞİNİ,SINIF DİN DİL IRK AYRIMI OLMAKSIZIN YAŞAMANIN GEREKLİLİĞİNİ NE DE GÜZEL ANLATMIŞSIN..
HANGİ BİRİNİ ANLATAYIM Kİ HAYRAN OLDUM SANA..
NE OLUR SEÇİMİNİ İYİ YAP DA DOĞRU İNSANLA KARSILAŞ VE DE O GÜZEL TASFİR ETTİĞİN AŞKI YAŞA,BUNU CANIN GÖNÜLDEN DİLİYORUM.
HAKEDEN SENİ KAZANSIN..
SEN BEN DE BENİ BULDUM HEM DE NE BULMAAAAAAAAK Bİ BİLSEN..
BAŞUCU KİTABIM OLDU ÇİZDİM HEP CÜMLELERİNİ SARI FOSFORLU KALEMİMLE..SEN HEP BENİMLE OLACAKSIN,BERABERLİK HİÇ BİTMESİNNNNNNNNNNNNN KALEMİNE SARIL LÜTFENNNNN ,DEVAMMMMMMMMM SAKIN BIRAK MA YASIN BEKLİYORUM
BİR NOKTADA ÜZGÜNÜM Kİ İZMİR DEYİM VE İMZA GÜNÜNE GELEMİYECEĞİM,LÜTFEN İZMİR DE OLSUNNNNNNNNNNNNNNNNNNNN LÜTFENNNNNNNN.
SENİ ÇOK SEVDİM, SEVECEĞİMMMM,HEP YANIMIZ DA KAL ARET..
ANNENE BABANA ÇOK TEŞKKÜR SENİ BİZE ARMAĞAN ETTİĞİ İÇİN?
GÜLÖREN

sermin Kasım 10th, 2008 at 00:00

Merhaba sayın Vartanyan kitabınız yeni okuyorum henüz bitirmedim?ama yazmak istedim ..benim için muhteşem bir kitap?kendimden bir degil çok sey buldum..en çok etkilendim kısmı bana güçlüsün demelerııı..ben evlat kaybetmiş bir anneyim 18 ay oldu ve azraillede konuşmaktan korkmak gibi bir tasam yokkk artık..eminim bir çok insan bir şeyler bulmustur kendinden..Bana iyi bir terapi oluyor?çalışmalarınızın devamını yürekten istiyorum..tebrik edıyorum sizi?

derin Kasım 10th, 2008 at 18:15

merhaba bana kendımı hatırlatan yazarımmm..aret vartanyann..bu ismı bı daha unutacagımı sanmıyorumm:Dkıtabını okuyorum ve cok begendım..neredeyse bıtmek üzere ama ben bitmesını hiç istemıyorummm?hep okumak istıyorummm.her sayfasında ayrı bı guzellık ayrı bır ?ben?lik var..kitabı okurken her satırında kendımı ?ben?olmayı hatırlıyorumm..size çok teşekkür ederim..benı okumaya tekrar teşvik ettıgınız içinn..uzun zamandır kitaplara ve hayata küsmüştümm..çok teşekkür ederimm..biraz daha kendıme geldımm..bundan sonra siziı ve eserlerınızi takıp edeceğimm..sizi canıgönülden tebrık eder başarılarınızın devamını dilerimm..böyle bi içten bı kıtap yazdıgınız için size çok teşekkur ederimm?.sizi çooooook seviyorummm..kendinize cooookk ıyı bakın.hoşçakalınn

diğdem Kasım 12th, 2008 at 00:42

meraba;
öncelikle bu güsel kitabınıs ıcın tesekkurler.
chok basarlı bır kıtap.okuyanların etkılenmemesı mumkun degıl.
ınsanları gusel annalıs etmıssınıs..
bu hayat maratonunda cogumus ısteklerımısı ertelemısken bu kıtap chok gusel geldı.
cogumusun yasadıgı eksıklıgı dıle getırmıssınıs.bısler kendımısı unutmusken bısı,bıse hatırlattınıs.
tesekkurler..
kıtaplarınısın dewamını dılerım.
bu gusel kıtap ıcın chok tesekkurler
hersey gonlunusce olsun
sısı sewıorum
BENi BANA hatırlattıgınıs ıcın tesekkurler..

senem Kasım 12th, 2008 at 12:10

merhaba,
kitabı okumaya ilk başladığımda açıkçası aman tanrım yine amerikan kültürünün iyi insan olmak üzerine çıkan kitapların bir özentisi diye düşündüm.Kitabı almamın tek sebebi ermeni kitap bölümünde olması idi.iyi bir okuyucu olmama rağmen sizi tanımıyordum daha önce.İlk sayfaları zor okudum , yarım kalacağını düşünmüşken. Kendinizi tanıttığınızı ve sizi tanımaktan hoşnut kaldığımı hissetmeye başladım.Evet iletişimci olduğunuzu da öğrenince kafamdaki soruların cevaplarını buldum. Hoşuma giderek okumaya devam ediyorum ben burdaki yazılanlar gibi harika veya buna benzer şeyler söylemeyeceğim. edebi mi değil ama insan hepimizin çelişkileri var bunları ilk elden bir yazardan duymak güzel samimi ve sıcak.sonuçta hepimiz insanız ve farklılıklarımızı ve yaşanmışlıklarımızı sevmeliyiz.

sevgiler yeni kitaplarda buluşmak üzere, niye yazdım bilmiyorum sanırım yaz demişsiniz yazdım ama hayatta yaptıkğımız hiçbirşeyin gerekçesi yok

hayat Kasım 13th, 2008 at 17:40

merhaba;
kitabını okurken sanki istanbul?un o sokaklarında dolaştım.yalnız olmadığımı anladım.okuyorum daha bitmedi ama paylaşmak istedim.YÜREĞİNE SAĞLIK?

esin Kasım 13th, 2008 at 21:48

okuyacak kitabım kalmadığı için kitapçıya gittim ve bu kitabı aşk kitabıdır diye düşünüp aldım arka sayfadada bu tarz bir kitap olduğu hakkında pek bilgi vermiyor.4 kitap aldım ve nedense içimden bundan başlamak geldi iyikide başlamışım kitapta çok samimi biri var insanı okumak için heveslendiren daha doğrusu sanki bir arkadaşla bir dostla konuşup dertleşiyormuş gibi oluyor.
kitap henüz bitmedi 2 gün oldu başlayalı yarısındayım devamını çok merak ediyorum tebrik ediyorum sevgili aret vartanyan
kitabın arka kısmında mail ve internet sitenizin adını yazıp bana ulaşın demişsiniz ama açıkçası bekleddiğim gibi bir site değildi
insan arkadaşını dostunu daha yakından tanımak ister tek resim ve birkaç cümle yetmemiş

tolga Kasım 13th, 2008 at 22:02

selam,
ben sadece goa yayinciliktan kitabin arka kapagini okudum cok beyendim ama bir türlü ispartada bulamadim bana yardimci olurmusunuz kredi kartım olmadıgı icinde internetden siparis veremiyorum

betül Kasım 14th, 2008 at 01:42

sizinle dertlesmek güzeldi?birkaç gün süren bu güzel muhabbet için tesekkürler..umarım bigün hepimiz yasamak istedigimiz hayatı yasar tasın altına elimizi koycak kadar cesaret sahibi oluruz?

incitanesi Kasım 14th, 2008 at 19:33

içimize ayna tutmakla da kalmıyor bence?
bizi bize anlatıyor !
tanıyorum kendimi diye terslediğimiz bir birçok yanımızın da gün ışığına çıkmasını sağlamış?
muhabbet bağında yapılan bu hoş yolculuk için çok ama çok teşekkürler sevgili ARET VARTANYAN?

bizi bize anlattığın ?BİZ?den, içimizden ve

?BİZ? olduğun için..

incitanesi Kasım 14th, 2008 at 19:39

ben-likten ve ben-cillikten sıyrılmış ve güzel olan her değer adına;
çok teşekkürler?
sevgili üstad:)
hocam;
sonsuz saygılarımı ve teşekkürlerimi sunar diğer yazılarınızı heycanla beklediğimi de arz ederim?

Nesli Kasım 19th, 2008 at 20:32

232 sayfada degisir hayat..

Adina bakilcak olursa ?bu bir ask kitabi? ama okudukca oyle olmadigini anliyorsunuz.

Kapakta ki karakalem cizim basit seylerin ne kadar zarif durabileceginin simgesi olmus. Hani bazi flimler vardir tekrar tekrar izlersiniz, bu kitap da tekrar tekrar okunmayi hakediyor.

Emeginize saglik. Bu yilin suphesiz en guzel kitabi.
Kanyon Remzi Kitapevinde ki imza gununuze gelmeye calisicam.
Basarilarinizin devamli olmasini dilerim.

LİZA AKCAMBAZYAN Kasım 22nd, 2008 at 11:23

Aretcim merhaba yayınlarını her zaman büyük bir bekleyişle takip ediyorum.Hepsi birbirinden başarılı.Eline sağlık,yüreğne sağlık?Sevgiler?.

esra Kasım 27th, 2008 at 18:13

Selam Aret, senli benli konuşuyorum çünkü kitabı okuduktan sanki bir arkadaşımla sohbet etmiş gibi oldum.Canım sıkkın bir günde tesadüf eseri kitabını gördüm ve kapağı ilgimi çekti. Genelde kişisel gelişim kitaplarını elime alırım bir süre sonra da sıkıcı bulduğum için bırakırım.Senin kitabını ise çok kısa bir süre içinde okudum ama sonra tekrar elime aldım ve bazı yerlerini tekrar tekrar okudum.Kendini içtenlikle okuyucuya açtığın için seninle özdeşleşebilmem zor olmadı.Ben de senin meslektaş adayınım, bir gün senin gibi içten bir şekilde yazmak istiyorum.Eline sağlık Aret? devamını bekliyorum çünkü tadı damağımda kaldı.

muge Kasım 28th, 2008 at 17:38

Merhaba Aret,
Kitabini bitireli 5 dakika oldu.. Tesekkur ederim, dostlugun icin gercekten cok tesekkur ederim!
Kitabina nasil ulastigimi seninle paylasmak istiyorum, benim cok hosuma gidiyor. Hic bir sey tesaduf degil, biliyorum.
Bir gun bir arkadasima gittim, bu arkadasim kitap tanitim programi yapiyor ve ne zaman evine gitsem salonun orta sehpasinda onlarca kitap olur.. Ben de her gittigimde surekli onun kitaplarini karistiririm. O gun oraya gittigimde kendi kendime sunu dedim; ?Muge, hayir bu sefer kitaplara bakmayacaksin.. Aylardir surekli kitap aliyorsun ve hala hicbirini bitiremedin, yarim biraktin. Zaten yapman gereken onca isin arasinda, yine heveslenip alacaksin ama yine hersey gibi yarim kalacak!! Lutfen kitaplari elleme?? O aksam orada kaldim, ertesi sabah arkadasim ise gitmeden onu bekliyordum salonda.. sıkılıp artik kitaplara bakmaya basladim ama kulagimda hala kendi sesim ?Muge, sadece bak!?.. Ben de sadece arkalarini okuyup kitaplari geri birakiyordum ki? Senin kitabinin arka kapagindaki yaziyi okuyup, birakamadim!? O gun arkadasimdan kitabini aldim, o ise gitti.. Ben de o gun yapacaklarimi dusunmeden yalniz kalabilecegim bir kafeye gidip kitabini okumaya basladim?

Evet, kitabinla tanismam boyle oldu? O gunden beridir metroda, otobuste, bir sinava girerken, arkadasimi beklerken, evde uyandigimda yatakta surekli kitabini okudum. Nasil anlatsam bunun anlamini, bilemiyorum? Kitabinda yeni buldugum birsey olmadi, ama hatirlatti, hem de en ihtiyacim oldugu an.. Kitabin benim icin en anlamli yerini soyleyim, belki beni anlarsin. 230. sayfa, 3.paragraf ?En bunaldigin, sıkıstıgini hissettigin,?? diye baslayan kisim. Sanirim bilmedigim, daha dogrusu hayatimda uygulayamadigim tek yer? Son 1 senedir kendim olmaktan ne kadar uzaklastigimi sorguladigim, senin dedigin gibi yalniz kalmaya calistigim ama bir turlu yalniz kalamadigim surekli birilerini aradigim ya da ihtiyac duydugum bir donemde karsima cikti kitabin. Yalniz kalmak icin kendimi zorluyor ama o kadar uzun zamandir kendi icimle basbasa kalmadigim icin korkup birilerini arayip duruyorum.. Belki simdi anlatabilmisimdir kitabinin benim icin anlamini.. Sayende hem yalnizdim, hem degil:) Soylediklerin hem kendi icime dondurdu beni, hem de her yerde arkadaslik etti bana:)
Yine tesekkur ederim. Yaptigin seye buyuk saygi duyuyorum.
Son olarak sunu soylemek istiyorum. Kitabini bitirdigimi basta soylemistim. BITIRDIM yani, bu bile beni su an cok mutlu ediyor

Tebrikler Aralık 1st, 2008 at 10:22

Merhaba Hocam
Kitabınızı hafta sonunda okudum. Adeta su gibi aktı diyebilirim. Sayenizde müthiş bir zihin egzersizi yaptım. Satırlarınız çoğunlukla bende böyle düşünüyordum dedirtti bana. Ellerinize sağlık. Tebrikler

Gülşah Aralık 3rd, 2008 at 21:54

merhabalar! Aret Vartanyan? henüz yeni tanıştığım bir yazar. ve okuduğum ilk ermeni yazar. ayrımcı biri değilim. benim için önemli olan düşüncelerdir.bazen tezatlılar yaşamış olsamda sayın Vartanyan okunmaya değer harika satırlar yazmışısınız kaleminize sağlık. kitap bana(özellikle son bölümleri) bana sadece hayallerimin peşinden koşmamı söyledi. belkide sayenizde bir mühendis değil ama tiyatro oyuncusu olabilicem. herkese rağmen sizin satırlarınız sayesinde. harikasınız ! emeğinize sağlık. sevgilerle.

Aralık 6th, 2008 at 15:02

çok ilginç..
kendimi bulma, farkında olma yıllarındayım..bir çok kişisel gelişim kitabı okumuştum ama sadece gaza getirmekten ibaretlermiş seni tanıyımca anladım..bu başka, bambaşka bişey cidden.. iyi bir dostsun aret. iyi ki seni görmüşüm o kitaplıkta..

müge Aralık 9th, 2008 at 21:04

Merhaba?.
Öncelikle bu güzel kitap için sonsuz teşekkürler?Yüreğinize,kaleminize sağlık.Sen ve ben de kendimi buldum.Bazen sen oldum,bazen de ben?İyi bir dost oldun.İyiki oldun yakın zamanda dostluğunla tekrar buluşmak dileğiyle?sevgilerle?.

Helin Aralık 10th, 2008 at 00:31

Bu kitabı sen değilde ben yazmışım gibi hissettim..teşekkürler..

MILADY Aralık 10th, 2008 at 18:24

Derinden etkiledi beni..36 yasımda belime yaptırdıgım dovme, canımın en cok yandıgını dusundugum bir 4 saat yasattı bana ama degdi. Senin kolundaki ve kitabın uzerindeki dovmenin cok benzeri, gorur gormez ?yıllardır aradıgım buydu? dedirten ve hic dusunmeden yaptırdıgım.Melek kanatlı bir sovalye..varlıgına inanmam ile birlikte yasama sıkı sıkıya sarılmam arasındaki en guclu bag..Son 1 senedir hayatımdaki tum radikal degisikliklerin, ve daha oncesinde yasadıgım her acı deneyimin beni aslında bir cokus degil de bir aydınlanmaya dogru goturdugunun harika bir ozeti olmus ?Sen ve Ben?..Hemen hemen her sayfasında kendimi, yasadıklarımı,dusunduklerimi ve hissettiklerimi duyumsayabildigim ve ozumseyebildigim bir dost..bir yol arkadası..Tesekkurler Aret, emegine saglık?

oya Aralık 10th, 2008 at 22:34

Merhabalar Aret bey?içimizdeki bizi bize anlattığın için?Yüreğimize ışık tutarak bizi aydınlattığın için?İçimizde bir yerlerde sıkışıp kalan duygularımıza tercüman olup bizi cesaretlendirdiğin için?Her şeye ragmen hayallerimizin peşinden gitmemiz için bizi yüreklendirdiğin için?ve aynada kendimize baktığımızda gerçekleri görmemizi ve kendimizle hesaplaşıp bende burdayım diyebilmemizi sağladığın için?Hepsinden önemlisi hayatımızda olduğun için TEŞEKKÜRLER?

gülseren üstün Aralık 11th, 2008 at 20:44

yolunuzdaki taşları temizleyen,yol arkadaşlarınızdan biri olmak isterdim.yazdığınız bu eserde benim gibi birçok insanın kendini bulduğuna inanıyorum.bir kadın olarak kadınları çok iyi analiz ettiğinize inanıyorum.başka eserlerinizde görüşmek dileğiyle.saygılarımı sunuyorum.

Yasemin Aralık 12th, 2008 at 23:04

Çok iyi kaleme alındığına sözüm yok,tebrikler. Ama bu kadar etkileyici olması ve hayatları değiştirebilecek kadar cesaret vermesi kötü. İlk 80 sayfadan sonrasını sadece okudum. Çünkü 80. sayfadan sonra başka bir ben vardı aynada.Tabii onu hala kabullenebilmiş değilim. Şu karşılık beklemeden sevmeyi de deniyorum da ne kadar sürüyor bu acıya alışmak?

Meltem Aralık 17th, 2008 at 15:11

3 gün önce sevgilim ayrılmak istediğini söyledi ve sonucunda ayrıldık. Ama öncesinde ?sen ve ben?i ona vereceğime dair söz vermiştim. Herhangi bir küslük olmadığı için o ayrılık süreci içerisinde kitabınızı verdim. Ayrılma sebebimiz ise sorunlarımızı sürekli tartışarak çözmeye çalışmamızdı. Üzülmemek adına ayrılmak istemişti. Ancak kitabınızı okuyunca bazı şeyleri daha iyi anladığını söyledi. En çok; hayatta denemeden bir sonuca varılmıyormuş.Bu deneme belki olumsuz olup bizi çok üzecek ama olumlu yönde olduğunu düşündüğümüzde çok mutlu olacağız ve belki bu mutluluk ömür boyu sürecek.. sözünüzü beğenmiş ve bu paragrafı bana mesaj yoluyla gönderdi. Ertesi günde aramız düzeldi. Size çok teşekkür ederim. Eğer kitabınız olmasaydı tecrübelerinizi ve bilgilerinizi bu yolla bize aktarmasaydınız belkide hala ağlıyor olacaktım. Beni çok mutlu ettiniz. Çok teşekkür ederim?

LUSİN Aralık 17th, 2008 at 19:49

bende herkez gibi tebrikle başlıcam sözüme neden biliyo musun bu kitabı gerçekten de benim için yazmışsın. ama ilk başta okurken garipsedim doğrusu bi insan hiç tanımadığı insanları nasıl sevebilir nasıl bu kadar içten olabilir ama tabi buda senin farkın. o kadar güzel anlatmışsın ki karmakarışık duygularını benim gibi bir çok insana tercuman oldun sanırım bu anlatımla.değişik bi tarzın var. tekrar tebrikler . lusin

Berent Aralık 17th, 2008 at 20:13

o kişi benim.kitabınızı alıp nerdeyse 1 günde okudum.tamda olayların üstüne gelmişti.bir çıkış yolu ararken sizin sayenizde mutlu olmayı ve mutlu etmeyi başardım diyebilirim.yani kitabınız adeta bir kurtarıcı gibiydi.?hayatta denemeden bir sonuca varılmıyormuş.Bu deneme belki olumsuz olup bizi çok üzecek ama olumlu yönde olduğunu düşündüğümüzde çok mutlu olacağız ve belki bu mutluluk ömür boyu sürecek.. ? buna benzer bi paragrafınız vardı sevgilimin de dediği gibi ve bu paragraf sayesinde herşey normale döndü.çok teşekkür ederim size bizle deneyimlerinizi tecrübelerinizi paylaştığınız için.( Seni çok seviyorum MELTEM =) ) ?

gözde Aralık 19th, 2008 at 17:43

kitap gerçekten cok güzel kitap o kadar güzelki bunu nasıl anlatacağımı bilemiyorum tebrikler..

Selin Sezer Aralık 19th, 2008 at 19:35

Gerçekten çok teşekür ederim bu kitabı yazdığınız için. Benim için çok önemli bilgiler vardı içinde. Kitabı detayıyla inceledim yazılarınızın en önemli bulduğum noktalarında altlarını çizdim ve gerçekten çok etkilendim. Aynı zamandada duygulandım . Kitapta yarının garantisi olmadığını ve birini eğer seviyorsan ona sarılmanı ona sevdiğini söyleyebilmen gerekir demişsiniz fakat sevdiğim kişi benden çok uzaklarda oldugu için ona seni seviyorum demek yanlızca telefon sayesinde oluyor. Gerçekten cok guzel bir yazı yazmısınız ama katılmadıgım noktalarıda vardı. Kitapta ?gercekten yasamak? la ?ölü gibi yasamak? gibi betimlemeler kurmussunuz. Bence para kazanmak icin simdiki zamanı yok etmek sonraki zaman için daha cok mutlu olmak demektir. Çalışmadan basaramayız bunu unutmayalım. Eğer çalışırsak mutluluğu hak edebiliriz bence.

Bana bir cevap yazarsınız gerçekten cok mutlu olurum. Saygılarımla..

Gurbet Özer Aralık 23rd, 2008 at 13:45

harika bir yolculuğa çıktım bende çok izler bırakan bir yolculuk vay be dedim ara ara? hiç soluk almadan da kitabı okuyabildim desem çok mu abartı olur ama inanın öyleydi ? ve dedim ki kitabın veda sayfasında iyki senle tanışmışım !sen ve ben nefisti kararlarımı da çok etkileyecek bundan sonra her şeyde ben hissettiklerim ne kadar yaşabildğim mühim olcak?
sevgiler ( radyo programımda isterdim ki kitap hakkında söyleyişi gerçekleştirelim umarım bunu başarırım )

elif Aralık 25th, 2008 at 00:24

Merhaba Aret Vartanyan,
Kitabınızı bitireli 5 dakika oldu ve hemen sizinle iletişime geçmek en azından duygularımı ifade etmek istedim. 21 yaşında üniversite öğrencisi bir genç kızım. hayatım boyunca duygularımı hep uçlarda yaşadım. örnek bir öğrenci, iyi bir evlat, fedakar bir sevgili, sevecen bir dost oldum çoğu zaman, en azından öyle olduğum söylendi. fakat bu güzel betimlemelere garip bir tezat gibi duygularımı hep uçlarda yaşadım. tezat diyorum çünkü insanın böyle uç duygu dalgalanmalarıyla yaşamasının hep zor ve yanlış olduğunu düşünürdüm. çünkü üzüldüğümde dibine kadar, zaman zaman kendimi yok sayacak kadar üzüldüm. ağladığımda bir iki damla gözyaşı değildi döktüklerim, hıçkıra hıçkıra kana kana ağladım. sevinçlerimde hep çok coşku dolu oldu. ve hep şöyle düşündüm : keşke daha stabil olsaydın, o zaman bu kadar üzülmezdin, gördünmü bak senin üzüldüğünün yarısı kadar bile üzülmüyor bu tip durumlarda insanlar.. pesimist değilim, en azından olmamaya çalışıyorum. fakat öyle çelişkiler barınd ırıyorum ki bazen ben bile şaşırıyorum. bunları size neden yazdığıma gelince.. pek çok kişisel gelişim ve psikoloji kitabı okudum. daha sağlam bir ruha sahip olmak, daha güçlü olmak, daha mutlu yaşayabilmek adına. okuduğum her kitapta yanlışlarımı gördüm, bak demek ki böyle davranmalıymışsın şu gibi durumlarda.. oysa sizin kitabınızda insanı gördüm ben, kendimi, insanın çelişkilerinin insan doğasının bir sonucu olduğunu, en azından yalnız olmadığımı.. gerçekten zor ve karmaşık bir dönemden geçtiğim şu günlerde kitabınız bana gerçekten çok iyi geldi.. kendimle yaşadığım kavgalara, zıtlaşmalara, doğrularıma, yanlışlarıma, zaaflarıma ve beni ben yapan daha nice UÇ duygularıma ayna oldu.. emeğinize gerçekten değdiğini bilmenizi istedim, teknoloji çağının ortasında yapayalnız, paranoyak ve ruhtan yoksun yaşayan kendi neslime güzel bir öneri yumağı sunduğunuz için, bizi uyandırmaya gayret gösterdiğiniz için..

Elif Ordueri

banU Aralık 25th, 2008 at 21:47

bu yorumları ne kadar cok istediğini şimdi anlıyorum.. müthiş bir geri dönüş. ve bir coğu kitabı elinden bırakır bırakmaz koşmuş sana tıpkı benim gibi? çok güzeldi tebrikler.. çelişkiler de bi okadar gercek.. iyiyki karşılaşmısız.

basak Aralık 28th, 2008 at 17:18

BIR YANLISIN GOSUYLE SEN WE BEN.. bıtmesını hıç ıstemedıqım bı kıtaptı .. sonunu okumak hıc ıstemedım. ılk defa bı kıtabı bu kadar cabuk we yogun bı sekılde okudum. senı bulmak we okumak tesaduf deıldı bunu bılıyorum. hatta baska bı kıta almıstım sonra qosume sen we ben takldı bı an duraksamadan sonra senı aldımm.. neden we nıye bılmıyorum ama bıldıqım tek sey tesaduf olmadıgı?.. okuduktan somnra ıcıdekılere tercume oldun.. bılıyomusun haat cok qercekcı anlattıqın onja yoksul bır ekmek bulamayan bulduqunda ıse yıyemeyen bınlerce ınsanı hatırlattın ? bunları dusunebılmen we kıtaba dokebılnmen ne kadar nur werıjı?.. senın dedıgın gıbı yaptım esana ulasmak ıcın yasdım. ınsallah okursun . okumasanda farketmes ıkımısde aynı dusunjelerı paylasıyorus sonucta.. belkı attıgmı hıç okumujaksın nede olsa sana yazan bınlerje ınsan war. ama okuyajaına emınım belkı yarın belkı dıger qun yada **suan** **sımdı**?. DEDIGIN GIBI SENLE KARSILASMAMIS TESADUG DIILDII?. BASAK ISIK.

yılmaz Aralık 28th, 2008 at 22:46

tebrikler aret
kitabınızı bitirmek üzereyimm düşünce yapılarımız biraz uyuyor ve en çok benzeyen düşüncemiz ise
kaderimizin bizim seçimleri oldugudurrr

Zeynep Sena Aralık 31st, 2008 at 18:16

şu an buraya neden yazdığımı bilmiorum belki de bu kitabı okurken hayatımın en büyük darbelerinden birini almış olmamdandır? aşırı duygusal insanların aklını başına getirecek bir kitap çünkü şu beynimizdeki kumanda odası- bekleme odası hadisesi gerçekten hoş betimleme dediğin gibi.. hayalkırıklıkları ve her şeye rağmen yeniden denemekten çekinmeyen insanların mekanı olmuş bu kitap.. ama keşke aşktan bu kadar bahsederken aldatılmaktandan da söz etseydin.. en azından bir erkeğin gözüyle, bir kadının hissiyatıyla,, en önemlisi yola devam etme aşamasında yapılabilecekler hakkında böyle bir kalemden bir kaç söz duymak güzel olurdu.. eminim benim gibi kalbi kırık birçok insan da belki başka bir kitabında buna değinmeni umut ediyor.. yani daha fazla değinmeni demek istedim.. şimdi anladım neden yazdığımı.. kitapta bana ulaş demişitn.. sen de bana..

gökçen Ocak 2nd, 2009 at 01:40

önce gerçekten bütün samimiyetimle tebrik ediyorum..kendimi o kadar kötü hissettigim bir anda okumaya başladım ki bu kitabı..kafamdaki düşünceleri durduramıyordum ..yaptığım şeyler tadsız tuzsuzdu.ilaç gibi geldi bu kitap..içimden dedim ki okumaya başlamadan önce umarım psikolojimi değiştirecek,sığınabileceğim bir kitaptır.gerçektende öyle oldu.kendimi daha iyi,değerli ve güçlü hissediyorum..sonsuz teşekkürler..hep yaz ve bende hep okuyayım sen?i?

Ozer Ocak 5th, 2009 at 14:54

Yüreğine sağlık?. Bu kitavbı okurken değişşilmez bir dostla sohbet eder gibiydim icimi, duygularımı, yaşadıklarımı akıttım
Okudugum ve izleri hic silmeyecek cümelelerin altını çizerek sindirdim.Tekrar yüreğine kalemine sağlık

SERDAR Ocak 10th, 2009 at 08:06

İyi sabahlar aret kitap olarak değil çıkarmış olduğun bu güzel sözcüklerine anlatım uslübune bir insan olarak bakıyorum sanki kitap okumuyosun karşına birisi geçmiş onunla sohbet ediyosun perfect mükemmel bir iş çıkartmışsın seni gerçekten tebrik ederim bu tarzda kitaplarının gelmesini bekliyorum ve?de Sen ve Beni bütün yakınlarıma tavsiye ediyorum very very nice thanks aret by.

onur Ocak 13th, 2009 at 00:45

sohbetin için saol ? dostum ? resmin tamamına yönlendirdin beni..büyük resimdeki bana..

arzum Ocak 15th, 2009 at 12:09

selam aret, kitabı okudum ve böylesi güzel ve uzun bi sohbetten sonra bu kadar samimi bi selam verme hakkını görüyorum kendimde. ben kitapları ve okumayı çok severim. belki bi kütüphane dolusu kitap okudum, değişik yerli yabancı yazarlar, değişik tarzlar.. kitabını tesadüfen aldım, hiç kitap okumayan, kitaplarla arası olmayan, sırf ben seviyorum diye kitapcıda dolanıp bana kitap bakmaya çalışan bir arkadaşım sayesinde. bu nasıl bir tarzdır, nasıl bi anlatım. ben seni çok sevdim, kitabınıda, düşüncelerinide. kitabı okumaya başladığım andan itibaren seninle tanışmayı oturup karşılıklı sohbet etmeyi o kadar içten istedimki. bi şekilde iletişim kurma kararı aldım. bikaç gün oluyor kitabını alalı ve dün akşam bitti. ilk kez bir kitap bittiği için bu kadar üzüldüm. sanki gerçekten sohbet ettiğim dostum kalkıp gitti yanımdan. hissederek ve yaşayarak okudum. ben kitap okurken çok içime işleyen yerlerin altını çizerek okurum genelde, sohbetimizin neredeyse tamamını çizdim sanırım ) umarım bigün bi yerde karşılaşıp gözlerinin içine bakarak sohbet edebilirim seninle. beynine, mantığına, düşüncelerine, duygularına, hayata bakışına, yaşanmış hayatına, enerjine, diline, eline, canına sağlık aret. araştırdım ilk kitabınmış, sonrakileride sabırsızlıkla bekliyorum. seninle sohbet gerçekten çok zevkliydi. hayat boyu hasır altı yaptığımız duyguları, istekleri ordan çıkardığın için sağol. benim seninle yürüme cesaretim var, sende beni mutlaka tekrar bul. HOŞÇAKAL?

Esra

Saygılar.

Zeynep Çatal

Sen ve Ben MUhteşem bir kitap…şuanda “korkuyla yaşamak yerine sevgiyle yaşamayıbaşarmak çok zor,ama denemeye değer” kısmındayım…galiba bu ara gitmemesi gereken bir yöne ısrarla giden hayatımın rotasını değiştiricek herşey okuduğum satırlarda..gerçekten…

Arzu

Öncelikle size nasıl hitap etmeliyim bilmiyorum ama sanırım en doğru olanı sizin okurlarınıza yaptığınız gibi en samimisini en sıcağını seçmek ve buda size isminizle hitap etmektir diye düşündüm ?Aret?. Bu maili size yazıyorum çünkü bende kitabınızı okumuş şanslı insanlardan biriyim.

Hayatta bildiğim ama yapamadığım ya da yapmadığım ya da yapmaktan korktuğum şeyleri kitabınızda o kadar güzel anlatmışsınız ve o kadar açıklayıcı bir üslup kullanmışsınız ki kitabı okuduktan ve bitirdikten sonra ?evet ya ben neden şimdiye kadar bu şekilde yaşamışım neden bazen maskeyle dolaşmışım dolaşma ihtiyacı hissetmişim? dedirtiyorsunuz insanlara. Aslında kitapta da dediğiniz gibi konuşacak o kadar çok şey var ki ama maalesef bukadarıyla yetinmek zorundayız. Kitabı okurken sizinle konuşmanın dışında kendimle de konuştum zaman zaman ve öğrendim ki bu gerçekten insana iyi geliyormuş, bunu daha sık yapmaya çalışacağım.

Bizlere ulaştırdığınız kitapta bu kadar içten bu kadar samimi olduğunu için size çok teşekkür ederim. Dilediğiniz gibi bir başka kitabınızda buluşmak umidiyle?

İyi günler dilerim?

Gökçe Arıcı

sonunda sana yazabilme şansı bulabildim. sen diyorum çünkü biliyorsun ki biz dostuz
kitabın gerçekten çok güzel şuan 111. sayfasındayım henüz bitirmedim ama yazmak için bitirmeyi de beklemedim.
kendimi buldum sende gerçekten belki de bu şehre (istanbul) geldiğimden beri beni anlayan tek kişisin. her sayfasında benden birşeyler buluyorum. diğer kitaplarını heyecanla bekleyeceğim ben gökçe bu arada sana yazmış olmanın verdiği heycanla direk konuya daldım mazur gör
bu arada sen nasılsın hala yalnız hissediyormusun kendini ? =))
şimdilik bu kadar yazdım cevabını sabırsızlıkla bekleyeceğim.

tanem Ekim 20th, 2008 at 13:33

MERHABA KİTABINIZI İNANIN ÇOK BEGENDİM BAZEN AGLADIM BAZEN GÜLDÜM BAZENDE DÜŞÜNDÜM ASLINDA YAZACAK ÇOK ŞEY VAR AMA BURAYA SIĞDIRABİLİRMİYİM BİLMİYORUM SADECE ŞUNU BİLİN ÇOK ETKİLENDİM HOŞCAKALIN.