Şu an neler hissettiğimi, ne yapmaya çalıştığımı bilemiyorum. Tek bildiğim şu anda hiç olmadığım kadar sana ihtiyacım olduğu. Seni çok özledim anne. Kokunu, sıcaklığını, dokunuşlarını… Yalnızım. Hiç tanımadığım bir yalnızlık bu. İnsanların arasında tek başımayım. Kalabalık içinde yalnızlık buymuş demek.

Sessizim. Ezik ve suskun. Bastırılmış duygularım isyanlarda. Yollarda koşmak, kaybolmak, bir köşede sevgiyi bulmak istiyorum.

Yanımda olsaydın anlardın beni ve bitmez yalnızlığımı. Bir yanımda sevgisizlik, şiddet ve kan. Bencillik diz boyu. İnsanlar bencil, duyarsız. Ağlayanlara gülenler, düşenleri çukurlara yuvarlayanlar. Bir yanda ellerini ovuşturan silah tüccarları, bir yanda yavrusunun mezarı başında ağlayan bir anne. Ne için? Kim için? Her şeyin üzerinde bir sis perdesi. Her yer tutulmuş geçit yok. Kimsecikler utanmıyor kendinden. Çirkefin içinde boğulan bir insanlık. Göz göre göre, bile bile uçuruma giden bir insanlık. Ve ben, tek başıma, yapayalnız…

Bir çocuk ağlıyor karanlığın içinde. Hıçkırıkları kaplıyor her yanı. Her ne hikmetse kimseler duymuyor çığlıkları. Kalpler kilitli, hedef tek: Ben, ben, önce ben, her zaman ben…Sokaklarda yatan çocuklar, hayatın anlamsızlığına yanan bir ihtiyar. El açmış insanlara. Boynu bükük, gözü yaşlı. Önlerinden umarsızca geçip gidenler, hep ben türküsünü söyleyenler. Herkes zamanı kurtarma telaşında.
Ben ise anne, senin gibi yaşamaya çalışıyorum. Onurla, sevgiyle, ?biz?lerle… İstiyorum. Anlattığın dünyada yaşamak istiyorum. El ele, kol kola, birarada. Sen, ben, o değil, ?biz?. Siyah, beyaz, kızıl değil, ?biz?. Ate, budist, ilahi değil, ?biz?.

İnsan olan biz. Önce insanlık. Kaç kez söylendi? Üzerine kaç kitap yazıldı? Sevgi, kardeşlik, barış, yaşanılır bir dünya…. Hep asılı sözler. Delikanlılığımla bir de ben söylüyorum. Yankısını bulmadan yok olacağını bile bile. Yine de ? olması gereken- bir umut var içimde. Ya birisi duyarsa, yankı verirse?
Ama her şeye rağmen olmuyor anne. Şimdi anlıyor musun yalnızlığı mı? Görmek istemeyenden daha körü olabilir mi anne? Nereye kadar karşı koyabileceğim? Daha ne kadar dayanabileceğim? Tek başına bir insan ne yapabilir ki?

Bir dünya istiyorum. Her tarafta kahkalar duyulsun. Kuş cıvıltıları kaplasın her yanı. Güzele sahip çıkılan, çirkinlikleri güzelleştiren bir dünya. Sevelim, sevdikçe çoğalalım. ?seni seviyorum? diyelim durmadan. Sırt sırta verelim, şarkılarla türkülerle coşalım. Sonuçta herkesin mutlu olduğu bir dünya. Belki ütopik, belki değil. Bildiğim bir şey var ki; içimdeki çocuk yaşadıkça ben bunu isteyeceğim.
Bir kere daha fısıldayabilseydin kulağıma; ?Oğlum! Her zaman, her yerde sevgi kazanır.? Ama diyemezsin anne. Sen çok çok uzaklardasın. Ölçüsünü bilemediğim bir uzaklık.Sana ulaşabilmem imkansız. Sana dokunmak istiyorum. Sımsıkı sarılmak, öpmek, kollarının arasında ağlayabilmek… Şu anda tam yanımdasın. Biliyorum ki, şu mermer taşın altındasın. Varlığını hissedebiliyorum, fakat…

Hayır. Hayır anne. Sen benim için her zaman yaşayacaksın. Sana söz veriyorum anne. Yaşadığım sürece, tüm zorluklara göğüs gererek haykıracağım. ?Sevgi üstüne kurulu, çıkarsız, beyaz bir dünyada yaşamak istiyorum.? Diyeceğim. Ve hep aynı soruyu soracağım: BÖYLE BİR DÜNYADA YAŞAMAYA VAR MISINIZ?

1. Henüz yorum yapılmamış.

Yorum Yapın

Yorumunuz...